Vdekja e papritur, dy ditë më parë, e mësuesit nga Devolli, Alban Bejleri, ka tronditur opinionin publik. 55-vjeçari përshkonte çdo ditë rreth 5 orë rrugë në këmbë për të mbërritur në fshatin Marjan të Maliqit, ku u jepte mësim dy nxënësve të tij.
“Lotët nuk më mbahen, zemra mu copëtua për dritën e syrit, për shpirtin, për dashurinë e vetme, për birrrrrrriiiiiin që e deshëm dhe na deshte aq shumë po ç’ishte ajo ditë e enjte e zezë për ne! Mami të merrte në telefon çdo mëngjes dhe po atë ditë folëm bashkë: ”Zemra e mamit deri ku je? Dhe ti më the mbrita mamushi, mos ki merak “mirë zemra mësim të mbarë biri i mamkës dhe u kthefsh shëndosh e mirë , të puth mamka, edhe unë ma ktheu “Po të prisnim o shpirt po Ti nuk na erdhe o zemra jonë !Kurrë nuk u ankove , sado që ishe me tension e diabet !Ta kisha merakun se ishte rrugë e gjatë niseshe me makinë në orën 5 nga Bilishti dhe e linje tek ura e Lozhanit! 5 vjet ishe në Gribec dhe tani në Marjan një rrugë e vështirë në shi e në borë e bëre atë rrugë për 7 vjet 5 orë, për dy nxënës që i deshe e të deshën shumë ! Në atë fshat të largët u çove laptop, kompjuter që të ishin të përgatitur për jetën dy vogëlushët ! Të gjetëm pas 7 orëve i shtrirë për tokë në atë rrugë që e bëre 7vjet !Oh çna gjeti na coptove zemrën , na shkatërrove shpirtërisht o trim i mamit. Po nuk të erdhi keq për mamin e babin, për dy djemtë Enesin & Anisin , për motrën që të deshi dhe e deshe shumë , për gruan tënde Blerinën , që i le një barrë të rëndë? Dhimbje, dhimbje e vetëm dhimbje kemi në shpirt , për dritën e syrit ,për shpirtin e mamit, për zemrën e mamit që më hape një plagë të madhe o Alban o emri më i bukuri në botë , plagë për tërë jetën! O zot pse ma more djalin në moshën më të bukur , mami çdo mëngjes të jepte urimin pse nuk më erdhe pse ma copëtove zemrën kjo është padrejtësi !Mbetën fëmijët jetimë , mbeti nusja pa burrë , mbeti motra pa vëllanë dhe mami e babi pa birin , pa dritën e syrit, pa ALBANË ,që nuk do ta harrojmë deri sa ti vemë pranë. Zemra jonë, ylli i pashuar re në krye të detyrës që e kishe me aq pasion, si komisar i diturisë që në atë fshat të largët malor !Punën e mësuesit e bëre me përkushtim e pasion me durim e fisnikëri, që nxënësve t’ju çoje dituri ! Jemi dhe do të jemi krenarë gjithë jetën për trimin e yllin tonë ALBANIN që na ndriçon lart në qiell !Shpirti Tënd u prehtë në paqe o Biri jonë ! Të qoftë dheu i lehtë o shpirt ! Qofsh i xhenetit o Alban o zemra jonë! Loti na pikon , zemra na rënkon oh oh birrrriiii që nuk do të harrojmë deri sa të vimë pranë teje shpirrrrrtiii i mamit !”
