Origjinat e konfliktit aktual ndërlidhen me gjenocidin në Ruandë, i cili ndodhi në vitin 1994, kur rreth 800,000 njerëz, kryesisht nga komuniteti Tutsi, u vranë nga ekstremistët Hutu. Ky gjenocid përfundoi me avancimin e forcave të rebelëve të udhëhequr nga Tutsi, nën komandën e Paul Kagame, që sot është president i Ruandës. Pas gjenocidit, rreth një milion Hutu ikën për në atë që tani quhet République Démocratique du Congo (RDC), duke nxitur tensione etnike, veçanërisht ndaj grupit të margjinalizuar Tutsi, Banyamulenge.
Armata e Ruandës ka invaduar dy herë RDC, duke pretenduar se po kërkonte ata që ishin përgjegjës për gjenocidin. Ajo ka bashkëpunuar me anëtare të Banyamulenge dhe grupe të tjera të armatosura. Pas 30 vjetesh konflikt, një nga grupet Hutu, Forcat Demokratike për Shlirim të Ruandës (FDLR), e cila përfshin disa nga ata që ishin pjesë e gjenocidit, është ende aktive në lindje të RDC. Ruanda e cilëson FDLR si një “milicë gjenocidale” dhe shprehet se ekzistenca e saj në lindje të RDC kërcënon territorin e saj.
Në shkurt, zëdhënësja e qeverisë ruandeze, Yolande Makolo, tha për BBC se FDLR dëshiron të rikthehet në Ruandë për të “përfunduar punën”. Ajo theksoi se kjo ishte arsyeja pse Ruanda duhej të mbronte territorin e saj. Ruanda akuzon autoritetet kongoleze për bashkëpunim me FDLR-në, ndërsa RDC mohon këtë.
Megjithatë, në një marrëveshje të re paqeje, të dy palët ranë dakord për të përfunduar “mbështetje shtetërore” për FDLR-në. Marrëveshja gjithashtu parashikon neutralizimin e këtij grupi dhe Ruanda duhet të kufizojë masat e saj “mbrojtëse”. Kjo përpjekje për qetësimin e tensioneve dhe stabilizimin e rajonit është një hap i rëndësishëm në kontekstin e marrëdhënieve të ndërlikuara midis Ruandës dhe RDC-së, të cilat vazhdojnë të jenë të tensionuara pas dekadash konflikti.
