Cristiano Ronaldo ka thyer heshtjen dhe ka dhënë versionin e tij të plotë për atë që ndodhi me trajnerin e Portugalisë, Jorge Jesus, dhe që çoi në largimin e tij nga grumbullimi i kombëtares.
Sulmuesi portugez pranon se gaboi duke u larguar nga grumbullimi, kërkon falje dhe deklaron se është i gatshëm të pranojë çdo dënim që mund t’i vendosë Federata Portugeze e Futbollit. Ai këmbëngul, megjithatë, se gjithçka nisi pasi trajneri, sipas tij, nuk respektoi dy herë marrëveshjen që kishin bërë.
Deklarata e plotë e Cristiano Ronaldos:
“Siç premtova, vendosa të tregoj, në vetën e parë dhe drejtpërdrejt, rrethanat që shoqëruan fazën e fundit të rrugëtimit tim me Kombëtaren.
Pas Kupës së Botës 2026, përgatita një letër për popullin portugez, të cilën e kam ende, me fjalët që dua t’u drejtoj kur të largohem përfundimisht nga Kombëtarja.
Në fund të kompeticionit, pikërisht gjatë fluturimit të kthimit nga Shtetet e Bashkuara, presidenti i Federatës më kërkoi dhe këmbënguli që ta rimendoja vendimin tim për t’u larguar, sepse FPF dëshironte që unë të vazhdoja.
Menjëherë pas kësaj, ai më kërkoi mendimin tim për emrin e trajnerit aktual të Kombëtares, të cilin po e konsideronte së bashku me disa emra të tjerë që nuk m’i bëri të ditur.
I thashë presidentit të Federatës se, sipas mendimit tim, do të ishte zgjedhja e duhur.
Prandaj, ditën kur trajneri aktual u prezantua, isha vërtet i kënaqur me zgjedhjen. Ishte vendimi i duhur, siç e tregojnë edhe rezultatet.
Disa ditë më vonë mora telefonatën e parë nga trajneri i ri i Kombëtares, i cili më tha se donte të takohej personalisht me mua. Pranova dhe e lamë takimin për në fund të pushimeve të mia.
U takuam në ‘City of Football’, ku klubi im po zhvillonte fazën përgatitore.
Atë ditë trajneri më tha se llogariste tek unë dhe se prania ime ishte thelbësore për projektin e tij. Pikërisht aty më prezantoi një plan për aktivizimin tim. Më tha se do të luaja ndeshjen e parë dhe të fundit dhe se, për arsye fizike, do të bënte gjithmonë tre ose katër zëvendësime për ndeshje.
Në atë moment më sugjeroi që të mos udhëtoja me Kombëtaren drejt Norvegjisë dhe Danimarkës. Propozimi ishte që të luaja ndeshjen e parë dhe të qëndroja në Portugali, për t’u ribashkuar me ekipin përpara ndeshjes në ‘Estádio do Dragão’.
E refuzova menjëherë. Për mua ishte e qartë se nuk mund ta pranoja. Fakti që nuk do të luaja në transfertë nuk do të thoshte se do të pushoja së qeni kapiten i Kombëtares sonë. Privilegji për të qëndruar në Portugali nuk do të jepte shembullin e duhur.
Në fund, trajneri ra dakord me analizën time.
Në atë bisedë mori pjesë edhe Simão Coutinho, drejtor sportiv i Al Nassr, personi të cilit trajneri aktual i Kombëtares i raportonte gjatë sezonit të kaluar dhe një nga personat përgjegjës për transferimin e tij te klubi në vitin 2025.
Në prag të grumbullimit, trajneri erdhi në shtëpinë time në Lisbonë për të folur me mua, me kërkesën e tij. Biseda ishte e qetë dhe të gjitha parimet për të cilat kishim rënë dakord në gusht u respektuan.
Luajta në ndeshjen në Alvalade dhe, pavarësisht se u zëvendësova, nuk krijova asnjë problem. Ia vendosa personalisht shiritin e kapitenit Bruno Fernandesit, pa imagjinuar se mund të ishin hapat e mi të fundit si lojtar dhe kapiten i Kombëtares. Gjëja më e rëndësishme atë ditë ishte fitorja. Të fitosh është gjithmonë bukur, por të fitosh në Portugali dhe për vendin tim është edhe më e bukur.
Ditën e ndeshjes në Norvegji, gjatë drekës, një ndihmës i trajnerit të Kombëtares iu afrua tavolinës ku po hante grupi dhe më njoftoi se trajneri donte të fliste me mua. Për habinë time të plotë, më pyeti nëse isha fizikisht në gjendje të luaja 30 minuta. Unë isha plotësisht i përqendruar te rikuperimi fizik, i integruar me shokët si gjithmonë, dhe nuk mendoja se do të luaja atë ditë. Nuk kishte asnjë problem.
Kjo kërkesë ishte jashtë planit tim të rikuperimit dhe stërvitjes, sepse unë do të luaja vetëm më datë 4 në ‘Dragão’, por sigurisht që thashë po. Ai më tha se duhej të isha gati sepse do të luaja vetëm 30 minuta.
Pjesa tjetër është histori. U nxehja pas pushimit të ndeshjes, shihja minutat që kalonin dhe askush nuk më thirri.
Trajneri e kishte thyer fjalën që më kishte dhënë.
Në fund të ndeshjes, doja vetëm që gjithçka të përfundonte me fitore dhe të qëndroja vetëm. Nuk shkova të përshëndes tifozët. Ishte një gabim për të cilin marr përgjegjësinë e plotë dhe që nuk duhej të kishte ndodhur. I kërkoj falje popullit portugez që na mbështeti aq fort, i kërkoj falje tifozëve dhe atyre që, edhe pse nuk janë portugezë, udhëtuan deri atje për të më parë dhe që mund t’i kem zhgënjyer.
Pas 48 orësh zhvilluam një bisedë, unë, trajneri dhe Simão Coutinho, pasi ai kishte qenë personi që kishte qenë pjesë e bisedave tona që në gusht.
Ishte një moment shumë i thellë, shumë i drejtpërdrejtë dhe pa asnjë filtër.
Ramë dakord se kishte vetëm një mënyrë për ta mbyllur këtë ‘çështje’: trajneri duhej të përsëriste në konferencën për shtyp atë që sapo më kishte thënë privatisht, në prani të Simão Coutinhos.
Marrëveshja ishte e thjeshtë: trajneri do ta niste konferencën për shtyp me këtë temë, me qëllimin për ta zgjidhur çështjen duke thënë të vërtetën. Ai do të thoshte se unë nuk i kisha kërkuar kurrë të luaja asnjë minutë.
Nuk isha unë. Ishte trajneri dhe askush tjetër ai që më propozoi planin për këtë grumbullim dhe ishte gabim të më linte të nxehesha për të mos më futur më pas në lojë. Nëse do të ndodhte përsëri, nuk do ta bëja më.
E mbyllëm takimin me trajnerin, i cili më kërkoi një përqafim, duke më premtuar se do të thoshte në konferencën për shtyp atë që sapo më kishte thënë dhe se çështja ishte e mbyllur. Nuk do të luaja në Danimarkë, por do të luaja kundër Portos. E gjithë kjo, si gjithmonë, në prani të Simão Coutinhos.
Me kërkesë të trajnerit, u zhvillua edhe një videokonferencë mes tij, Simão Coutinhos dhe Tiago Craveiros, ku u përmbledh ajo që kishim diskutuar.
U përgatit një dokument i shkurtër, të cilin e miratova personalisht dhe që, me sa di unë, iu dorëzua trajnerit, pikërisht siç kishte kërkuar ai.
Konferenca ishte krejt ndryshe nga ajo që prisnim: qëndrimi i tij nuk kishte asnjë lidhje me takimin tonë. Dëgjova shprehje dhe një agresivitet që nuk mendoj se ishin të justifikuara, një qëndrim ‘unë dua, unë mundem dhe unë jam ai që komandoj’, të cilin nuk e kisha dëgjuar kurrë privatisht një ditë më parë.
Pikat që unë kisha miratuar ishin këto:
- ‘Mendoj se është e rëndësishme, sidomos sepse është e vërteta, të sqarojmë disa gjëra përpara se të flasim për Danimarkën.’
- ‘Unë personalisht i propozova Cristianos një plan për këtë sezon me Kombëtaren, pa asnjë ndërhyrje nga jashtë. Ishte një bisedë e gjatë dhe shumë produktive.’
- ‘E di sa shumë e jeton dhe e do Kombëtaren dhe peshën që ajo ka në botë, e aq më tepër peshën dhe ndikimin pozitiv që Cristiano ka pasur te Kombëtarja për 24 vite radhazi.’
- ‘Plani që i propozova Cristianos u pranua.’
- ‘Ai nuk i vuri kurrë në diskutim vendimet e mia. Ishte shembullor, besnik dhe profesionist.’
- ‘Ndeshja kundër Norvegjisë nuk ishte pjesë e planit që kisha hartuar për të. Megjithatë, mendova se ishte rikuperuar fizikisht nga ndeshja e parë dhe i thashë se mund ta aktivizoja. Cristiano pranoi.’
- ‘Gabova duke bërë që një lojtar i kalibrit të Pelés apo Maradonës të ngrohej dhe më pas të mos e aktivizoja. Nëse do të ishte sot, nuk do ta bëja.’
- ‘Në përfundim: e dua Cristianon në Kombëtare. Në fakt, nuk e dua pak, e dua shumë. Për fat, edhe ai beson tek unë. Besoi tek unë në Al Nassr dhe vazhdon të besojë edhe këtu.’
- ‘Për sa i përket faktit që nuk përshëndeti tifozët, kemi folur për këtë. Dikush që ka luajtur më shumë se 230 ndeshje me Kombëtaren nuk ka nevojë që unë t’i jap leksione për dashurinë ndaj Portugalisë. Ishte një moment frustrimi, por nuk fshin asgjë. Ai është lojtari që jep më shumë autografe, bën më shumë selfie dhe tregon më shumë dashuri ndaj tifozëve. Të mos krijojmë probleme aty ku nuk ka. Kur jemi të mërzitur, reagojmë. Kaq.’
Pra, në asnjë prej atyre pikave nuk thuhej se trajneri më kishte kërkuar falje.
Ishte hera e dytë që e thyente fjalën e tij.
Vendosa të largohesha nga grumbullimi pa pritur më shumë premtime të thyera. Për mua e vërteta vazhdon të jetë gjëja më e rëndësishme në marrëdhëniet mes njerëzve. Sado që të dhembë, dua të më thuhet e vërteta.
Për më tepër, në një bisedë që pata me presidentin e Federatës Portugeze të Futbollit dhe trajnerin e Kombëtares mëngjesin e asaj konference për shtyp — diçka që ata sigurisht mund ta konfirmojnë — e përsërita se nëse nuk më donin atje, mjaftonte të ma thoshin. Duhej vetëm të ishin të sinqertë me mua. Do ta pranoja dhe u premtova se do të përgatisnim diçka të bukur, diçka që ëndërroj të ndodhë, dhe askush nuk do të mërzitej.
E mbaj mend sikur të kishte ndodhur dje. Të dy u përgjigjën njëkohësisht: ‘Jo’. Më thanë se vendi im ishte në Kombëtare.
Kurrë, në pothuajse 25 vite karrierë, nuk kam ndërhyrë në asnjë vendim teknik apo taktik të marrë nga ndonjë trajner klubi apo Kombëtareje. Për mirë apo për keq, pranoj atë që më propozohet. I respektoj vendimet e tyre dhe, kur nuk e mbajnë fjalën, ndiej se nuk kam më vend aty.
Duhet t’u kërkoj falje edhe shokëve të skuadrës që u largova nga grumbullimi. Pavarësisht se e kisha humbur plotësisht besimin te trajneri, siç mund ta dëshmojë kushdo që ishte prezent në këto biseda, nuk duhej ta kisha bërë. Përgjegjësia është tërësisht e imja.
I kërkoj edhe një herë falje popullit portugez, por thyerja e fjalës së dhënë më ndikoi shumë. Nga ai moment ndjeva se prania ime vetëm sa do ta dëmtonte grupin e punës, kështu që bëra atë që kam thënë gjithmonë se do të bëja nëse nuk do të ndihesha më i dobishëm: mblodha gjërat e mia dhe u largova.
Federata Portugeze e Futbollit duhet të vlerësojë dhe të ndëshkojë pasojat e veprimeve të mia. Mendoj se dënimi nuk duhet të reduktohet. Unë nuk jam një lojtar dosido; jam kapiteni i ekipit dhe kjo është një rrethanë rënduese. Kam kërkuar falje, por e di se veprimet duhet të kenë pasoja. Kushdo që është pjesë e futbollit, si unë, e di se pavarësisht pozicionit individual, rregullat janë të njëjta për të gjithë.
Në këtë aspekt kam dëgjuar shumë për ndeshje lamtumire, për faktin se duhet të kem një lamtumirë dinjitoze dhe se Federata dëshiron të ma japë këtë mundësi.
Kam mësuar në jetë, shpesh kur isha i uritur dhe nuk kisha asgjë për të ngrënë, se askush nuk i fal asgjë askujt.
Mund t’u premtoj të gjithë tifozëve të mi, dhe sidomos portugezëve, se do të luajmë një ose më shumë ndeshje lamtumire; do të ketë kohë për këtë.
Por kur mendoj për Kombëtaren, ajo që më vjen vërtet në mendje është gara. Pikërisht këtë mendoja ditën kur mora lajmin për vdekjen e babait tim. Isha me Kombëtaren dhe vendosa të qëndroja deri në përfundimin e ndeshjes së ditës tjetër. Për vendin tim bëra diçka që nuk do ta bëja kurrë për asnjë klub.
Prandaj, nëse do të jem në gjendje të mirë fizike, duke luajtur për klubin tim dhe, shpresoj, duke shënuar gola, pasi të kem vuajtur pezullimin që do të më vendoset, do të jem i gatshëm, siç kam qenë gjithmonë deri më sot, të konkurroj dhe të fitoj me Kombëtaren tonë.
Kjo është, më besoni, e vërteta më e pastër.
Cristiano Ronaldo”
