Më 11 maj, në Shqipëri, ishin pothuajse 3.715 milionë shtetas në listën e zgjedhësve. Më shumë se gjysma e tyre ishin banorë të vendit dhe kishin mundësinë të votonin në kutitë e votimit, ndërsa gjysma tjetër mund ta dërgonte votën me postë. Sidoqoftë, vetëm 1.665 milionë votues, ose 44.8% e listës, pjesëmarrës në zgjedhje. Nga ata që votuan, rreth 887 mijë votuan për Partinë Socialiste (PS), ndërsa rreth 548 mijë për Partinë Demokratike dhe Aleancën për Shqipërinë e Madhe (PD-ASHM). Përveç kësaj, rreth 51 mijë vota rezultuan të pavlefshme për shkak të gabimeve gjatë votimit.
E rëndësishme të theksohet se më pak se 2/5 e votuesve të regjistruar ishin të angazhuar për ta mbështetur PS-në dhe PD-ASHM-në, ndërsa partitë e vogla si PSD, Nisma-SHB dhe Bashkë morën vetëm 230 mijë vota. Një numër alarmant prej 2.05 milionëve votues nuk morën pjesë fare në zgjedhje, duke nxjerrë në pah një krizë të thellë politike dhe shoqërore.
Kjo situatë tregon se ndryshimi i status quo-së politike në vend është shumë i vështirë. Aktivitetet protestuese të aktorëve të njohur si Lapaj dhe Salianji duket se nuk janë të mjaftueshme për të sollur një angazhim më të madh nga pjesa më e madhe e popullsisë. Për të nxitur një pjesëmarrje më aktive nga ata 2 milionë që nuk votuan, gjithashtu izolohet nevoja për një grup të ri intelektualësh, të paangazhuar deri më tani në politikë, të cilët kanë dëshirën, karizmën dhe organizimin e duhur për të stimuluar frustracionin e votuesve.
Pa një risi të tillë, ka rrezik që numri i mosvotuesve të rritet në 2.5 milionë, duke theksuar një ndarje të thellë midis politikës dhe qytetarëve dhe vështirësitë që mund të hasen në të ardhmen për të mobilizuar këtë pjesë të rëndësishme të popullsisë.
