Një riorganizim pozicionesh me udhëheqës të gatshëm për të vazhduar konfliktin. Një grup Pasdaranësh që nuk kanë frikë të marrin rreziqe . Një rrëmujë e madhe mesazhesh për të përhapur një slogan: asnjë tërheqje përballë presionit amerikan. Teherani mbështetet në gjeste dhe fjalë, duke ofruar zbulime anonime – dhe për këtë arsye gjithmonë të pasigurta – rreth iniciativave të mundshme.
Disa burime thanë për Financial Times mundësinë e sulmeve të Iranit kundër disa vendeve në Europë sepse mbështesin operacionet ajrore të SHBA-së. Ka rifilluar të flitet për objektiva të mundshëm që janë tashmë në listën e zezë nga Irani. Këto vende nuk janë të reja, por janë identifikuar nga zyrtarë ose zyrtarë të regjimit. Bullgaria është përsëri e implikuar, fajtore për vënien në dispozicion të pistës ajrore Bezmer për furnizuesit me karburant të Forcave Ajrore. Kjo prani është e kodifikuar nga një marrëveshje specifike.
Qiproja rishfaqet, me bazën britanike në Akrotiri të goditur në fazën fillestare nga një dron kamikaz. Veprimi turk për të mbrojtur instalimet e Incirlikut, të cilat u shënjestruan nga raketat, mbahet mend. Dhe përsëri, sulmi i dështuar ndaj Diego Garcias, atolit të Oqeanit Indian të menaxhuar bashkërisht nga Shtetet e Bashkuara dhe Britania e Madhe, një qendër e rëndësishme për operacionet.
NATO ka shprehur gatishmërinë e saj për t’u përballur me çdo kërcënim për të mbrojtur partnerët e saj. Iranianët sigurisht që kanë mjetet për të shkaktuar probleme. Stoku i tyre i mjeteve ajrore pa pilot të pajisura me ngarkesa shpërthyese është ende i madh: për lloje të caktuara operacionesh, ata nuk kanë nevojë të godasin në shenjë, thjesht të ngrenë alarmin.
Rezerva e lëshuesve është e konsiderueshme: Uashingtoni dhe Tel Avivi kanë pranuar se janë habitur kur zbuluan se si teknikët e Republikës Islamike arritën të ndërtonin sisteme të tjera pavarësisht bombave.
Pastaj është opsioni i tretë: sulmet. Ka pasur disa incidente në Evropë që përfshijnë sulme me intensitet të ulët të koordinuara nga një militant irakian dhe të kryera nga amatorë të punësuar me pak shpenzime. Por për muaj të tërë, agjencitë e inteligjencës kanë ndjekur aktivitetin e sabotatorëve/spiunëve të mundshëm, veçanërisht midis Kretës dhe Qipros: të huaj që u punësuan – sipas prokurorisë – nga Pasdarani për të mbledhur informacion mbi pranitë aleate.
Artikulli i publikuar nga Financial Times kombinon një aspekt propagande me një strategji të qartë. Teherani, pikërisht sepse figurat ndërhyrëse tani janë në krye, e ka zgjeruar reagimin e tij. Gradualisht është tërhequr më tej dhe tani po thotë se është gati ta bëjë këtë përsëri. Për më tepër, kjo ka ndikuar në praninë amerikane në rajon: goditjet e rënda ndaj komandës së Flotës së Pestë në Bahrein kanë shkaktuar një zhvendosje të personelit dhe kanë penguar transportuesit e avionëve të hyjnë.
E njëjta gjë ka ndodhur edhe me një port në Emiratet e Bashkuara Arabe. Dhe kjo ka ndikuar në mënyrë indirekte në jetën në bordin e anijeve, të detyruara të heqin dorë nga ndalesat. Sulmet e vazhdueshme në Jordani dhe baza të tjera e kanë shtyrë Pentagonin të transferojë tankerë, avionë zbulues dhe aeroplanë spiunë. Prandaj lind nevoja për mbështetje në Bullgari dhe disa vende të NATO-s. Pasojat afatshkurtra për logjistikën janë të pashmangshme, por disa ndryshime mund të bëhen të përhershme me një zvogëlim të bazave në Gjirin Persik.
Pasdaranët duan të krijojnë frenim. Në Teheran, ata janë të vetëdijshëm për ftohtësinë dhe frikën e aleatëve që rrethojnë sipërmarrjet ushtarake të Trump. Ata parashikojnë skenarë të tmerrshëm për të gjithë, duke theksuar se çdo mbështetje për Uashingtonin do të sjellë pasoja. Ata duan të shfrytëzojnë tensionet ekzistuese midis miqve të Shteteve të Bashkuara, siç janë paralajmërimet e Donaldit ndaj Omanit ose konflikti Emiratet e Bashkuara Arabe-Saudit. U tha se emiratasit ishin kursyer nga faza përfundimtare sepse kishin paguar ryshfet te mullahët, por disa ditë më vonë, rojet sulmuan disa cisterna nafte.
Kundërshtari menjëherë u përgjigj me një ndalim të transaksioneve tregtare dhe financiare, një hakmarrje që mund të përkeqësonte situatën ekonomike të Republikës Islamike duke pasur parasysh rolin e Dubait në skenën globale . Me sa duket, regjimi nuk ka frikë nga sfidat dhe është gati të paguajë çmimin. (Corriere della Sera)
