Një komunikim i drejtpërdrejtë nga një figurë e njohur në politikë ka si fokus reagimin e papritur të Shoqatës së Gjyqtarëve lidhur me shqetësimet e paraqitura për rritjen e pagave të gjyqtarëve. Ky individ shpreh habi dhe shqetësim mbi përpjekjen e dukshme të Shoqatës për të ushtruar presion ndaj Parlamentit dhe qeverisë, duke përdorur pushtetin gjyqësor si një mjet për të rritur pagat e veta. Ai argumenton se kjo është e papranueshme dhe e pajustifikueshme, duke theksuar se ai ka shprehur këto shqetësime në emër të një pale që përfaqëson interesat e publikut.
Është hera e dytë, sipas tij, që ndjen një përpjekje për të heshtur zërin e tij, kur ai flet për ato çështje që i prekin shqiptarët në mënyrë të drejtpërdrejtë. Shoqata e Gjyqtarëve, thotë ai, jo vetëm që ka tejkaluar rolin e saj si arbitër në këtë situatë, por ka adoptuar një gjuhë që të kujton atë të një partie politike, gjë që e sheh si të papranueshme. Ai përmend një metaforë që ilustron ndjenjën e tij se gjyqtarët po veprojnë si fëmijë që duan të qëndrojnë duke luajtur të gjitha rolet, pa respektuar kriteret e drejtësisë.
I shqetësuar për këtë situatë, ai thekson se pagat e gjyqtarëve aktualisht përbëjnë një nivel të ngjashëm me pagat në Greqi dhe se kërkesa për një rritje të mëtejshme prej 2000-3000 eurosh është e papranueshme dhe e paarsyeshme. Ai sfidon pretendimet që këto rritje pagash justifikohen nga ligji dhe kushtetuta, duke u shprehur se ato janë të pabaza. Kjo situatë nxit një debat të gjerë mbi etikën dhe qëllimet e sistemit gjyqësor, si dhe angazhimin e tij në mbrojtjen e interesave publike dhe transparencës.
