Pabarazia e pasurisë është një çështje kërcënuese në mbarë botën, përfshirë Evropën. Sipas Bankës Qendrore Evropiane, deri në fillim të vitit 2025, pesha e pasurisë së 5% të pasur të eurozonës arrin 45% të gjithë pasurisë neto të amvisërisë, ndërsa 10% e parë zë 57.4%. Ky fakt nxit debatin për tatimin mbi pasurinë, që është bërë një temë qendrore në shumë vende. Billioneri francez Bernard Arnault e kundërshton me forcë një taksë prej 2% për individët me pasuri mbi 100 milion euro, duke e quajtur atë “një sulm vdekjeprurës për ekonominë”.
Si qëndron situata e tatimit mbi pasurinë në Evropë? Sipas fondacionit Tatimor, deri në 2025, tatimi mbi pasurinë ekziston vetëm në Spanjë, Norvegji, dhe Zvicër, me norma dhe kufij të ndryshëm tatimor.
Në Spanjë, tatimi mbi pasurinë është progresiv dhe varion nga 0.16% në 3.5% për pasuri mbi 700,000 euro. Qeveria spanjolle ka vendosur gjithashtu një taksë “solidariteti”, e cila është bërë e përhershme, e cila varion nga 1.7% deri në 3.5% për ato individë me pasuri mbi 3 milion euro.
Në Norvegji, tatimi mbi pasurinë është 1% për pasuri mbi 1.7 milion NOK (€145,425). Në Zvicër, tatimi është i ulët për mesatarët, duke prekur pastaj edhe klasën e mesme. Në Zurich, tatimi fillon nga CHF 80,000 (€85,560) me norma që rriten me pasurinë.
Franca, Italia, Belgjika dhe Holanda vendosin taksa për grupe të veçanta të pasurive, por jo mbi pasurinë e përgjithshme. Në Francë, ata që kanë pasuri reale mbi 1.3 milion euro janë të detyruar të paguajnë një tatim.
Të ardhurat nga këto taksa ngrenë shqetësime. Sipas OECD-së, Zvicra ka mbledhur 9.5 miliardë euro nga tatmi mbi pasurinë individuale, që përbën 4.3% të të gjitha të ardhurave tatimore. Në Spanjë, kjo shifër është 3.1 miliardë euro, në Norvegji 2.7 miliardë euro dhe në Francë 2.3 miliardë euro.
Megjithatë, gjatë tri dekadave të fundit, disa vende si Austria, Danimarka, dhe Gjermania kanë hequr të tillë taksa, për shkak të shqetësimeve për efikasitetin dhe rrezikun e arratisjes së kapitalit. Ekonomistja Cristina Enache e thekson se këto taksa shpesh dështojnë për të arritur objektivat e tyre redistributive dhe se një rritje e vogël e normës tatimore mund të rezultojë në largimin e pasurive nga vendi.
