ktori i njohur, Amos Zaharia, ka qenë i ftuar në podkastin e Grida Dumës, ku ka bërë një rrëfim që do t’iu lërë pa fjalë. Për herë të parë, ai ka folur hapur për të vërtetat e tij, ngjarje që janë po aq private sa dhe publike. Nga konflikti me Leka Zogun, te marrëdhënia që e shtyu të largohej nga Shqipëria…
Pjesë nga intervista:
Ti e dije se çfarë kishte ndodhur në kohën që të morën në telefon?
Unë kam qenë në Prishtinë, në Kosovë. Kam qenë duke xhiruar një film dhe entuziazmi im për xhirimet e atij filmi ishte përtej normales. Po xhiroja me një aktor të Hollywood-it. Bëja asistentin e tij në rol dhe isha i tëri i përfshirë aty. Më vjen kjo telefonata dhe nuk ia kisha haberin më të vogël.
Po pse e ngrite ti telefonin?
Në atë moment isha në pushim e sipër dhe shikoj një numër të panjohur dhe e hap. Më del zëri i kësaj gruaje që më thotë ‘ça mendon ti për atë që ndodhi?’. Unë realisht nuk dija se për çfarë bëhej fjalë. Kjo më shpjegon dhe unë e mbyll telefonin. Menjëherë marr mamin.
Ti e ke menaxhuar në një mënyrë shumë ekzistenciale
E kam dëgjuar bisedën pastaj dhe kam thënë me vete ‘si ka mundësi që kam tingëlluar kaq i ftohtë’ sepse brenda…
Ti u mpive?
Jo, ishte konfuzion. Ça po ndodh? Po intonacioni i zërit ishte i qetë, sikur e dija.
E di pse e kam këtë pyetje? Se ti në atë moment nuk pyet ‘ore, a është mirë babi?’, se mirë për një person që po largohej nga familja.
Nuk do t’a pyesja sepse nuk ishte personi që kishte kompetenca për të më treguar mua se ishte mirë babi apo jo. Thjesht ishte një person që më tregoi. Mora mamin në telefon dhe as ajo nuk dinte asgjë. Ajo tha ‘mos është kamera e fshehtë’. E me të vërtetë menduam se është ndonjë tallje. Më pas më mori më vonë dhe më tha ‘çdo gjë është e vërtetë’. Kishte bërë telefonat e duhura. Por në të vërtetë nuk kam ditur asgjë.
Është një ngjarje që dashje pa dashje iu ka vendosur në një situatë për t’a menaxhuar publikisht, se për t’a menaxhuar nga pikëpamja private është plotësisht e juaja. Ke menduar ndonjëherë që njerëzit prisnin që reagimi yt si vëlla të ishte dhe agresiv?
Nuk besoj se do kishte qenë përgjigja e duhur. Këto janë çështje që në fakt ndodhin rëndomë, në çfarëdo lloj shoqërie dhe në çfarëdo lloj vendi. Dy njerëz lidhen me njëri-tjetrin, funksionon sa funksionon dhe në momentin që nuk funksionon më, nuk kanë më pse të bashkekzistojnë. Nuk gjej asnjë arsye pse duhej të isha agresiv në atë situatë.
Për arsye të kontaktit fizik, prekjes me dorë
Jo.
E përçmon si situatë dhe prandaj thua ‘jo’
Nuk është çështje te përçmimi se sa te fakti që nëse unë do kisha reaguar në mënyrën agresive, pyetja që i bën njeriu vetes është ‘si kjo situatë e keqe, mund të përmirësohet?’. A përmirësohet duke qenë unë agresiv? Nuk e besoj. Nuk besoj se ishte nevoja që unë të tregoja agresivitetin.
Kur ka qenë një moment që ka qenë nevoja që ti të jesh agresiv?
Nëse Perëndia i ka dhënë forcën mashkullit ia ka dhënë vetëm për një gjë për mendimin tim.
Për çfarë?
Për të ruajtur familjen e vet. Në momentin që unë ndjej që familja ime është në rrezik, që njerëzit që unë dua janë në rrezik ekzistencial, atëherë…
Sulesh aty?
Po
Por jo në një sherr njerëzor?
Është si arma, që duhet përdorur vetëm atëherë kur ti e ndjen se kërcënimi është real dhe jeta jote dhe e njerëzve që ti do është në rrezik. Vetëm atëherë duhet të përdoret forca.
