Në Santorini, ku toka nuk pushon së dridhuri, disa njerëz zgjodhën të qëndronin. Nuk bëhet fjalë për fat apo fatkeqësi, por për një vendim të ndërgjegjshëm për të vazhduar jetën e tyre, pavarësisht pasigurisë. Disa nuk ikën sepse kanë përgjegjësi që nuk mund t’i braktisin, të tjerët sepse nuk kanë frikë nga shkalla e tërmetit. Në një ishull të goditur nga stuhitë sizmike të paprecedenta, këta janë njerëzit që qëndrojnë akoma aty, duke këmbëngulur se jeta nuk ndalet për faktin se toka dridhet.
Xheni Baja, 20 vjeçe, punon si recepsioniste në De Sol, dimër dhe verë. Ajo kishte dy zgjedhje të largohej – ose në Athinë ose në atdheun e saj në Shqipëri. “Në fillim situata nuk ishte aq shqetësuese, as që më shkoi në mendje të largohesha”, thotë ajo. “Por tani, kur gjërat bëhen të vështira, më duhet ta mendoj”.
Ajo, si shumë të tjera, është mësuar me tërmetet – “Por jo me këtë frekuencë”, thekson ajo. Të afërmit e saj tashmë janë larguar nga ishulli, por për momentin ajo nuk po mendon t’i ndjekë. Për të, jeta në Santorini vazhdon.
Antonis Koronios, 74 vjeç, është një nga ata individë që nuk menduan për asnjë moment largimin nga Santorini. I lindur dhe i rritur në ishull, ai nuk ka frikë nga magnitudat e tërmetit. Në fund të fundit, ai përjetoi tërmetin e madh të vitit 1956, kur në fëmijëri flinte në një tendë në fushë me familjen e tij. Sot ka në krah Markos, gomarin e tij dhe për të mjafton. “Unë kam kafshët e mia, a duhet të heq dorë nga ato?” “Kush do të kujdeset për ta?” thotë me sigurinë e një njeriu që ka mësuar të jetojë në një vend ku toka nuk është kurrë plotësisht e qëndrueshme. “Nga çfarë duhet të kem frikë në moshën time?” “As nga vullkani, as nga tërmeti, nga asgjë”.
Nëse diçka e shqetëson atë, nuk janë dridhjet e tokës, por dridhjet e një shoqërie në ndryshim. “Kam frikë për fëmijët e fëmijëve të mi”. Jo për tërmetin – ju mund ta përballoni atë. Por për të gjithë ‘anormalët’ që ecin mes nesh, për kriminalitetin. “Këto janë ato që më trembin”.
Sofia Athanasiadou jeton dhe punon në Santorini për 21 vitet e fundit. E takuam në tarracën e hotelit U&M Suites në Firostefani, me kalderën e shtrirë para saj si një sfond që duket i palëvizshëm – por vetëm në pamje. Hoteli është pothuajse i varur mbi shkëmb, por ajo mbetet e qetë. Ajo kurrë nuk mendoi për asnjë moment të largohej nga ishulli, edhe kur tërmetet u bënë të përditshme.
“Nuk u largova sepse kam përgjegjësi – si në punën time ashtu edhe si qytetare”, thotë ajo me vendosmëri. “Unë nuk dua t’i lë klientët e mi pa dikë që t’i shërbejë.” Unë e di se çfarë të bëj në rast tërmeti, kam ndjekur seminare të ndihmës së parë dhe mund të ofroj ndihmë nëse është e nevojshme. Unë e di planin për rast ekstrem dhe seriozitetin e situatës”.
Edhe pse ajo vetë qëndron në ishull, ajo i dërgoi dje me avion në Athinë fëmijët e saj 13 dhe 14 vjeç, te miqtë e familjes, për një siguri më të madhe. “Kam mbetur me burrin tim”. Ne jemi këtu për klientët tanë”.
