Kryeministri Edi Rama reagoi lidhur me protestën e mbajtur një natë më parë në Tiranë në Tiranë, për të 34-tën ditëm me radhë.
Përmes një statusi të gjatë në Facebook Rama sjellë në vëmendje arkivolin e sjellë nga disa protestues duke e krahasuar me arkivolin e Azem Hajdarit që Sali Berisha kishte sjellë pranë Kryeministrisë 28 vjet më parë.
Postimi i plotë i Ramës në Facebook
Të dashur flamingo
Kjo video-kartolinë e trishtueshme është bërë për ata ndër ju që njëzet vjet më parë ishin fëmijë ose ende embrion në barkun e nënës;
për ata që, edhe pse atëherë ishin mjaftueshëm të rritur, Shqipërinë dhe Tiranën e asaj kohe i kanë lënë aq larg pas, sa sot u duken ose sikur nuk kanë ekzistuar kurrë, ose sikur kujtesa për të djeshmen është një barrë që i pengon të kërkojnë më shumë nga e sotmja;
dhe për ata që u larguan nga Shqipëria e Tirana, por që së fundmi kthehen për një rrugë e dy punë, nga një anë pushime në Shqipërinë e re të një realiteti të transformuar me reforma, punë, mund e durim kolosal, nga ana tjetër dalje në protestë për një “Shqipëri të re”; një Shqipëri çelësash magjikë, në emër të së cilës kërkohet që kontrata zgjedhore me popullin të shkelet me autokolona makinash të veshura kuqezi.
Predikohet që institucionet demokratike duhet të shënjestrohen dhe çlirohen me forcë si kështjella armike.
Justifikohet dhuna ndaj të zgjedhurve të popullit që duhen penguar të hyjnë dhe dalin nga puna në Kuvendin e Shqipërisë.
Dhe përcaktohet nga një “popull” i vetëshpallur në rrugë, se kush është atdhetari e kush tradhëtari, kush shkon në burg, kush linçohet e kush lëvdohet.
Nuk është qëllimi im t’ju bëj të ndjeheni se ishit gabim, përderisa protesta juaj u katandis në një kopje të zmadhuar të protestave të shëmtuara të kënetës politike. Sepse jo, ju nuk ishit aspak gabim kur u ndjetë të zënë në një kurth problemesh më të mëdha se sa fuqia juaj për t’i zgjidhur dhe ku gjetët njëri-tjetrin me sekëllditë e me shpresat tuaja.
Jo, ju nuk jeni gabim as sot nëse ndiheni mirë duke u njehsuar si një bashkësi e madhe njerëzish nga të gjitha rrugët e jetës, me zogjtë, me natyrën, me tokën, me atdheun, me Shqipërinë.
Jo, ju nuk jeni gabim, që kërkoni të ngriheni mbi përditshmërinë e zakonshme dhe të kërkoni nga ky vend shumë më tepër sesa është arritur deri më sot.
Kjo nuk është vetëm e drejtë. Kjo është e nevojshme.
Dhe sado çuditshëm mund t’ju tingëllojë, unë ju jam falenderues për dritën e shpresës dhe të alarmit që ju ndezët me energjinë e protestës suaj paqësore, po kjo është një bisedë më e gjatë për një ditë të afërt.
Eshtë e drejta juaj të kërkoni nga jeta në këtë vend, shumë më tepër se sa është arritur në harkun kohor mes arkmortit që 20 vjet më parë kishte brenda një të vdekur dhe arkmortit që mbrëmë, në të njëjtin bulevard, kishte brenda humnerën mes jush dhe atyre që dritën e protestës suaj e futën në një arkmort.
20 vjet më parë arkmorti u përdor për të ngjitur shkallët e kështjellës së kryeministrisë dhe i vdekuri u bë mish për top, duke i rënë portës së saj si dikur në mesjetë, për të hedhur poshtë qeverinë. Ndërsa mbrëmë arkmorti u rishfaq si rezultati krejt i pritshëm për mua i një përpjekjeje të orkestruar për të thyer shkallët e ngjitjes më lart të këtij vendi, duke e kthyer kokëposhtë Shqipërinë e ngritur më në fund në këmbë, pas një gjunjëzimi të gjatë, politikisht, ekonomikisht, ndërkombëtarisht.
Po, ishte krejt i pritshëm për mua. Sepse nuk është as e para dhe as e fundit Shqipëria, ku duar të stërvitura armiqsh e dashakëqinjsh të shoqërive demokratike (me fatet e lidhura me Bashkimin Europian a me Shtetet e Bashkuara), hyjnë, marrin nën kontroll e bëjnë çmos të devijojnë në dëm të këtyre shoqërive, protesta që lindin si shprehje ndjenjash të sinqerta nga barku i shoqërisë, jo nga konspiracionet ndërkombëtare.
Natyrisht, ato duar e marrin nën kontroll një protestë edhe falë zellit të sallahanëve që ka çdo vend, e që këtu janë të mirënjohur nga të gjithë, llapaqorrat me shokë, të cilët kujtuan se u bë bulevardi kos dhe e rrethuan menjëherë protestën tuaj, si hienat sorkadhen. Pas hutimit të fillimit, hynë në lojë edhe ujqit e lodhur të Rrugës së Shpresës, që për t’u maskuar si patriotë i dhanë hov tregtisë së qelesheve në mes të vapës. E kur ju nisët të shtegtoni nga bulevardi duke krijuar boshllëqe për fotografitë “200 mijëshe” të medias ndërkombëtare, u mobilizuan edhe çakenjtë e “diasporës” nga Prishtina e nga Tetova, të cilët panë në bulevard vatrën e shumëpritur për benzinën e tyre të urrejtjes ndaj Tiranës zyrtare, ku s’kanë gjetur dhe s’kanë për të gjetur asnjë hapësirë për të zhvilluar deliret e tyre nacional-folklorike. Sepse Tirana është kryeqyteti i Europës së Ballkanit, jo kryeqeleshe iluzionesh nacional-komuniste, nacional-islamiste apo nacional-izolacioniste.
Sigurisht që ato duar e ato forca që janë përzier në çorbën e arkmortit, nuk e kontrollojnë njëra-tjetrën apo më saktë, kanë papajtueshmëri ekstreme mes njëra-tjetrës. Por asnjë papajtueshmëri s’ka rëndësi sot për to, sepse sot i bashkon, disa me vetëdije e shumë të tjerë qorrazi, qëllimi i errët për ta ndalur Shqipërinë dhe kthyer së prapthi, mu në kilometrat fundit të rrugës shumëshekullore drejt diellit që lind ku perëndon. Po as kjo nuk është një bisedë për sot, aq më tepër që ju s’keni asnjë lidhje me ta.
Sot ka një gjë kryesore për të thënë. Ajo protestë nuk është më e juaja të dashur flamingo! Ju jeni bërë, pa autorizimin tuaj dhe jashtë dëshirës suaj, alibia e një arkmorti të rikthyer në bulevard si shembëlltyrë e mallkimit që e ka ndjekur Shqipërinë qysh prej vitit 1912; duke përdorur gjithmonë atdheun, flamurin dhe sovranitetin si lëndë të para për të ushqyer urrejtjen mes shqiptarëve dhe si gozhda ndëshkimi që, më shumë se një herë, e kanë kyçur këtë vend në humnerën brenda atij arkmorti.
Ama kjo video-kartolinë e trishtë nuk është kurrësesi një thirrje, që ju të hiqni dorë nga ndjenjat e mendimet që ju bënë bashkë. Jo, kjo është vetëm një ftesë miqësore që ju të mos hiqni dorë në asnjë mënyrë nga kujtesa. Sepse historia nuk është një barrë nga e cila shpëtojmë duke e flakur jashtë vëmendjes sonë, po është busulla që nuk na lejon të humbasim rrugën tonë.
Kush harron nga vjen, nuk di më se ku po shkon.
