Si në tremujorin e dytë të vitit 2025, numri i personave të papunë në Bashkimin Evropian arrin në 13.3 milion, por kjo shifër rritet në 26.8 milion kur pjesa e papunësisë “të fshehur” përfshihet. Kjo kategori përfshin individë që janë në dispozitë për punë, por nuk e kërkojnë aktivisht; ata që punojnë me kohë të pjesshme, dhe ata që po kërkojnë punë, por nuk janë menjëherë të disponueshëm.
Të dhënat nga Eurostat tregojnë se në të gjithë Evropën, shkalla e papunësisë ka qenë 11.7% në këtë tremujor, me 5.8% të papunëve, 2.6% të atyre të disponueshëm që nuk kërkojnë aktivisht punë, dhe 2.4% të nënpunësuarve. Turqia dallohet me një shkallë papunësie të fshehur prej 25.8%, ndërsa vende si Polonia (5.1%) dhe Sllovenia (5.3%) kanë shkallat më të ulëta.
Mes katër ekonomive më të mëdha të BE-së, Gjermania ka shkallën më të ulët të papunësisë (“slack”) me 7.8%. Në contrast, Franca, Italia dhe Spanja kanë shkalla që tejkalojnë 15%.
Sipas Dorothea Schmidt-Klau nga Organizata Ndërkombëtare e Punës, janë katër faktorë kryesorë që përshkruajnë ndryshimet në papunësinë e fshehur. Njëri është shkalla e lartë e papunësisë, që krijon një ndjenjë pesimizmi te individët në lidhje me mundësitë për të gjetur punë. Një tjetër faktor është mungesa e mbështetjeve të mjaftueshme, si mundësitë për kujdesin e fëmijëve.
Mungesa e vendeve të punës cilësore dhe keqzhvillimi i aftësive gjithashtu përbëjnë pengesa për ata që investojnë në arsim. Sa i përket individëve që janë të disponueshëm për punë, por nuk kërkojnë aktivisht, Turkey theksohet si vendi me një përqindje të lartë të kësaj kategorie.
Pjesa më e madhe e papunësisë “slack” përfshin ata që punojnë me kohë të pjesshme, dhe vendet si Holanda dhe Finlanda mbajnë nivelet më të larta të nënpunësisë. Këto të dhëna theksojnë nevojën për një analizë më të thellë të tregut të punës për të kuptuar më mirë situatën e punës në Evropë.
