Në mes të polemikës që rrethon Mary Earps, fokusimi i saj në komentet ndaj Hampton dhe Wiegman ka tërhequr vëmendjen, por ajo gjithashtu ndau përvojat e saj të rëndësishme lidhur me ngacmimin në shkollë. Earps pranoi se shpesh ndihej e padëshiruar dhe e tërhequr në mjedise grupore, situatë që i shkaktoi ankth dhe sulme paniku. Gjatë pandemisë së Covid-19, ajo përmendi se iu drejtua alkoolit dhe kufizoi dietën e saj për të përballuar depresionin dhe problematikat me imazhin e trupit.
Ajo shprehu se, për aq sa e përmend, ka pasur një marrëdhënie të komplikuar me ushqimin. “Kam menduar se nuk isha mjaft e dobët ose atletike,” tha Earps. “Më thoshin se nuk isha e fortë ose e shpejtë mjaftueshëm dhe se përqindja e yndyrës në trupin tim ishte shumë e lartë.” Ajo theksoi se, si atlet, këto komente ndonjëherë janë të pranueshme, por ato bëhen të papëlqyeshme kur nuk je i rehatshëm në lëkurën tënde. “Mund të kujtoj veten që, që kur isha shumë e vogël, nuk më pëlqente aspak si duken.”
Me kalimin e kohës, Earps tha se presioni që vjen me karrierën e saj sportivete kishte intensifikuar këto ndjenja. “Je në një dhomë duke bërë gjithë ato foto dhe mendon ‘këndi ishte i tmerrshëm’,” shpjegoi ajo. Kjo kontradiktë mes pamjes estetike dhe ushqyerjes si atlet është një sfidë për këdo që ndodhet në qendër të vëmendjes.
Këto çështje kanë një rëndësi të madhe, duke ilustruar presionet që përballen sportistët, veçanërisht femrat, në një botë që shpesh i vë theksin pamjes fizike. Të flasësh hapur për këto përvoja, siç bëri Earps, është një hap i rëndësishëm për sensibilizimin e problemeve të shëndetit mendor dhe të imazhit të trupit në sport. Ajo shpreson që ndarjet e saj t’i ndihmojnë të tjerët që përballen me të njëjtat sfida.
