Refuzimi i Pep Guardiolës për të marrë drejtimin e Italisë nuk lidhet vetëm me dëshirën e tij për të pushuar. Vendimi i spanjollit ka rikthyer diskutimet për problemet e thella që prej vitesh shoqërojnë kombëtaren italiane.
Filozofia e Guardiolës kërkon futbollistë me cilësi të lartë teknike, të aftë të kontrollojnë topin, ritmin e lojës dhe të ndërtojnë aksionet që nga mbrojtja. Italia aktuale, megjithatë, nuk duket se i ofron kushtet e nevojshme për të zbatuar një model të tillë.
Sukseset e trajnerit spanjoll kanë ardhur gjithmonë në projekte të organizuara dhe me lojtarë të nivelit të lartë, nga Barcelona e Xavit, Iniestës dhe Messit, te Bayern Munich dhe Manchester City. Ndërkohë, problemet e Italisë nuk kufizohen vetëm te mungesa e talenteve, por edhe te vendimet e paqarta dhe mungesa e një strategjie afatgjatë nga federata.
Pas përgjigjes negative të Guardiolës, drejtuesit italianë janë përqendruar te Andrea Pirlo. Megjithatë, eksperienca e kufizuar e ish-mesfushorit në stol ka ngritur pikëpyetje nëse ai është personi i duhur për ta drejtuar kombëtaren në një nga periudhat më të vështira të historisë së saj.
Në fund, Guardiola nuk refuzoi emrin dhe historinë e Italisë, por kushtet e projektit. Për të, suksesi nis nga organizimi, vazhdon me cilësinë e lojtarëve dhe vetëm në fund lidhet me trajnerin.
