Mbrëmë, në finalen e Kupës së Kombeve të Afrikës, stadiumi i Rabatit u përball me një ngjarje që e përshkruajmë si turpi më i madh në historinë moderne të futbollit. Ishin 22 minuta plotësisht të trishtueshme, ku të gjitha ekipet dhe tifozët u përballën me vendime dramatike dhe tensione të paparashikueshme.
Në minutën e 92, një gol i Senegalit u anulua për një faull të diskutueshëm ndaj Achraf Hakimi. Pavarësisht se kishte kontakt, vendimi shkaktoi dyshim dhe e shndërroi ndeshjen në një ngjarje të tensionuar. Pas kësaj, në minutën e 95, gjyqtari Jean-Jacques Ngambo Ndala akordoi një penallti për Marokun pas një incidenti të diskutueshëm mes Brahimit dhe Sarr-it. Kjo penallti, e shqyrtuar për tre minuta në VAR, u interpretua si një vendim tepër të ashpër në momenten kur ishte marrë.
Gjatë tensioneve, trajneri i Senegalit, Pape Thiaw, urdhëroi ekipin e tij të largohej nga fusha pas ndëshkimit të penalltisë. Sadio Mané, kapiteni, e kuptoi rrezikun e sanksioneve dhe e bind ekipin të kthehej në fushë pas disa minutash. Pas kësaj, në tribunat e stadiumit shpërthyen përleshje mes tifozëve senegalezë dhe forcave të rendit, duke shtuar edhe më shumë shqetësim në atmosferën e tensionuar.
Minuta e 114-të solli një moment të dështimit për Marokun, kur Brahim e humbi penalltinë e mundësisë për të fituar kupën. Me rezultatin ende 0-0, në minutën e 93, Pape Gueye shënoi një gol fantastik që i dha Senegalit avantazhin e fitores.
Pas ndeshjes, tensioni vazhdoi edhe në zonën e shtypit, ku një përleshje midis gazetarëve të të dyja vendeve rezultoi në një mospranimi të konferencës për shtyp nga Thiaw. Kjo finale, e dominuar nga polemika dhe tensione, e kurorëzoi Marokun për herë të dytë në historinë e tij, me Sadio Mané në krye, duke lënë prapa një histori të pikëllimit dhe provokimeve pas një ndeshjeje që duhej të ishte një festë futbolli.
