Edi Rama ka reflektuar mbi ndikimin e Fatos Nanos në Partinë Socialiste (PS) dhe rolin e tij si lider pas një periudhe të vështirë. Ai thekson se një dyzim në natyrën e Nanos, i bashkuar me një burgosje të padrejtë, kontribuanuan në krijimin e fatit të PS dhe kultivuan një udhëheqësi të re dhe të fortë. Rama e cilëson Nanon si një figurë të pakonkurrueshme që i dha një frymëmarrje të re partisë dhe e ndryshoi atë rrënjësisht.
Pas daljes nga burgu, Nano shfaqet në një foto simbolike, me dorën e majtë që tregon përpara dhe me sy që ndriçojnë, duke iu referuar kështu energjisë dhe pasionit të tij për politikën. Rama argumenton se PS ka arritur të mbajë qëndrim tejet krenar dhe të jetë një promotor i interesave të kombit, pavarësisht kritikave që e akuzuan Nanon për tradhti, veçanërisht lidhur me takimin e tij me Millosheviqin.
Rama pohon se bisedat e Nanos me figura si ‘kasapi i Beogradit’ nuk kanë asnjë nuancë tradhtie dhe se kontributi i tij për vendin e rendit atë në radhët e nderit. Ai sugjeron se, nëse bisedat e tij me patriotët do të bëheshin publike, askush nuk do të dyshonte për qëllimet e tij të mira.
Në përfundim, Rama e sheh Nanon si një hero të heshtur dhe nënvizon se nuk do të kishte mundur të kishte një fat më të mirë për socialistët pa sakrificat e tij. Kjo kontribuon në ritmin dhe filozofinë e PS si një forcë politike që përfaqëson aspiratat kombëtare. Në këtë konteks, Rama flet për rëndësinë e të kuptuarit të rolit të historisë dhe pozitës së Nanos brenda telave të PS për t’u shmangur nga narrativat negative që mund të jenë formuar rreth tij.
