Nga Ali Zaimi:
Shqipëria ndal sot hapat në zgrip të një agimi të vonuar, aty ku akrepat e kohës nuk mund të shtyhen më tej me premtime boshe. Njerëzit nuk lypin thjesht thërrime mbijetese, por kërkojnë diellin e mohuar të dinjitetit.
Sheshet e mbarsura me revoltë gjëmojnë për përgjegjësi, për supe që nuk i shmangen barrës dhe për sy që nuk fshihen pas velit të pushtetit.
Më shumë se kurrë, kombi lëngon për zgjidhje të vërteta. Varfëria që gërryen vatrat, pabarazia që ndan ëndrrat dhe braktisja e njeriut të thjeshtë kërkojnë shërim, jo gishta që hakërrehen për të gjetur fajtorë e armiq mes popullit.
Shteti nuk lartësohet duke ndëshkuar ata që tashmë po mbajnë peshën e krizave, por duke u ofruar shanse të barabarta, solidaritet dhe një strehë ku jeta e secilit ka vlerë. Njerëzit kanë nevojë për duar që i ngrenë, jo për goditje që i shtypin.
Në këtë muzg të trazuar, dhimbja që klith më fort mbetet hija e hekurt e forcës. Kostumi i ligjit nuk u qep për t’u kthyer në zinxhir që i merr frymën rinisë. Rendi i ngritur mbi farën e frikës rrit vetëm pyje stuhish. Çdo lot i derdhur padrejtësisht kërkon emrin e fajtorit, sepse uniforma lindi për të qenë mburojë për të dobëtin, jo stuhi nga më i forti.
Paqja e imponuar pa llogaridhënie është vetëm një vullkan në gjumë. Drejtësia mbetet një iluzion, derisa pushteti të pushojë së bleri kohë me vuajtjen e tjetrit, të heqë dorë nga arroganca e të përkulet me përulësi para shenjtërisë së jetës dhe të drejtës së çdo qytetari.
