Qeveria gjermane, nën sloganin “Ofensiva e Riatdhesimit”, është duke u përgatitur të rrisë ndjeshëm numrin e deportimeve nga vendi, duke adresuar kështu situatën e migracionit. Megjithatë, ky vendim nuk është pa polemika. Ministri i Jashtëm, Johann Wadephul, e sheh këtë praktikë si të diskutueshme, veçanërisht në rastin e deportimeve në Siri, një vend që vazhdon të jetë i prekur nga pasojat e luftës civile. Sipas tij, deportimet janë të mundshme vetëm në raste shumë të kufizuara.
Në kontrast, Ministri i Brendshëm Alexander Dobrint dhe Kancelari Friedrich Merz, mbështesin qëndrimin e fortë për të filluar deportimet e kriminelëve, argumentojnë se tani nuk ka arsye për të kërkuar azil në Gjermani, pas përfundimit të luftës civile. Në praktikë, dëbimet kanë sfida të shumta juridike, për shkak të ligjeve komplekse që rregullojnë procesin e deportimit.
Aktualisht, ka rreth 800 objekte në Gjermani për persons që presin deportimin, me një rritje të madhe në numrin e të ndaluarve, ku mbi 90% janë burra. Këta individë shpesh janë ata që kanë kryer krime, si dhe ata që kanë bërë rezistencë gjatë përpjekjeve të mëparshme për deportim. Një tjetër problem rëndësishëm është papërshtatshmëria e infrastrukturës për t’u marrë me ata që presin deportim, pasi vetëm dhjetë nga gjashtëmbëdhjetë landet e Gjermanisë kanë hapësira të përshtatshme.
Për më tepër, identifikimi i individëve para deportimit ndonjëherë është sfiduar nga mosnjohja e origjinës së saktë të tyre. Në disa raste, si për shembull kur ata janë kurdë, është e paqartë se nga cili vend ata vijnë. Intervistat ndodhin shpesh në ambasadat përkatëse, por çështja e pranimit nga vendet origjine mbetet gjithmonë një pengesë.
Ekspertët sugjerojnë se për të parandaluar migrimin e paligjshëm, duhet të inkurajohen largimet vullnetare, duke e parë deportimin si një masë të fundit. Kjo qasje kërkon një strategji që është më se e domosdoshme për menaxhimin e situatës së migracionit në Gjermani.
