Diplomati britanik John Duncan ka dëshmuar në Dhomat e Specializuara në Hagë, ku ka theksuar rolin e komandantëve të zonave në strukturën e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës (UÇK). Ai ka shpjeguar se kjo forcë nuk funksiononte si një ushtri konvencionale, ku një komandant i lartë do të merrte pjesë në negociata. Në një bisedë me Agim Çekun, Duncan u informua se negociatat për marrëveshjet e paqes ishin të pamundura pa pjesëmarrjen e komandantëve të zonave. Çeku e theksoi se për të marrë vendime të rëndësishme, ishte e nevojshme që këta komandantë të ishin përfshirë, pasi Hashim Thaçi nuk ishte i disponueshëm për të vendosur pa konsultimin e tyre.
Duncan, i cili kishte takuar komandantë si Ramush Haradinaj dhe Rrustem Mustafa, u shpreh se takimi me UÇK-në ishte një përvojë e veçantë, e cila përfshinte atmosferën e luftës dhe era e barutit, që i kishte lënë përshtypje të fortë. Ai e përshkroi Haradinajn si një karakter të veçantë, duke e krahasuar me një personazh filmi aksioni. Dëshmia e tij theksoi një krizë të rëndësishme në strukturën hierarkike të UÇK-së, duke theksuar vështirësinë që NATO kishte në negociata, pasi komandantët e zonave kishin autonomi të madhe dhe fuqinë reale.
Sipas Duncan, takimi në qershor të vitit 1999 u shfaq si frytdhënës përsa i përket kërkesave ushtarake, megjithëse negocimi me pjesën politike të UÇK-së ishte më i komplikuar. Ata kishin një ndjenjë të fortë për fitoren e luftës dhe një dëshirë për të ruajtur dinjitetin e tyre si luftëtarë. Duncan nënvizoi se komandantët e zonave ishin faktorë kyç për çështjet negociuese dhe qëllimi i tyre ishte të siguronte një formë dinjitoze të çarmatimit.
Dëshmia e Duncan reflekton kompleksitetin e dinamikave të brendshme të UÇK-së në periudhën pas luftës dhe sfidat për të arritur një marrëveshje të qëndrueshme paqësore.
