Ka shumë raste të trajnerëve të njohur ndërkombëtarë që janë emëruar në klube përpara turneve të mëdha, me rezultate shumë të ndryshme. Për shembull, Manchester United rekrutoi Louis van Gaal si pasues të David Moyes përpara Kupës së Botës 2014. Performanca e tij e fortë me Holandën në Brazil, ku ndihmoi ekipin të mundte Spanjën 5-1 dhe të arrinte në gjysmëfinale, bëri që tifozët e Red Devils të prisnin me entuziazëm ardhjen e tij.
Edhe në Itali, Antonio Conte pranoi drejtimin e Chelsea-s para Euro 2016, duke tërhequr vëmendjen e të gjithëve pasi e udhëhoqi Italinë për të eliminuar Spanjën dhe më pas përballoi një humbje në penalty ndaj Gjermanisë.
Ndërkaq, situata nuk shkoi po aq mirë për Julen Lopetegui, i cili pranoi të bëhej trajner i Real Madridit në prag të Kupës së Botës 2018. Ai u shkarkua përpara fillimit të turneut, dhe Spanja u eliminua në 16-tëshen finale nga Rusia, nën drejtimin e përkohshëm të Fernando Hierro. Problemi kryesor ishte mosmarrëveshja ndërmjet Lopetegui-t dhe kreut të federatës spanjolle, Luis Rubiales, lidhur me kohën e njoftimit të marrëveshjes. Lopetegui kishte sapo rënë dakord për të rinovuar kontratën me Spanjën, por Rubiales nuk donte të dukej i dobët.
Sa i përket Thomas Tuchel, Anglia nuk ka dhënë komente në lidhje me të ardhmen apo statusin e kontratës së tij kur është kontaktuar nga GOAL. Megjithatë, një ndryshim kyç midis Tuchel-it dhe Lopetegui-t është transparenca: Tuchel ka theksuar se nuk ka marrë parasysh asgjë tjetër përveç Kupës së Botës. Ky qasje ofron stabilitet më të madh strategjik dhe emocional, ndryshe nga rasti i Lopetegui-t, i cili u përball me presionin e një lëvizjeje të papritur dhe konflikteve brenda federatës.
Precedentët e kaluara shërbejnë si mësime të rëndësishme për trajnerët dhe klubet që përballen me situata të ngjashme në të ardhmen.
