Si do dëshironit të silleshin fëmijët tuaj me njëri-tjetrin? Kur një grup prindërish iu përgjigj kësaj pyetje, ata përmendën cilësi si: dashuri, mbrojtje, respekt, bashkëpunim, kujdes, tolerancë, mirëkuptim dhe përkrahje.
Megjithatë, kur u pyetën për ndjenjat e tyre ndaj vëllezërve dhe motrave në fëmijërinë e tyre, përgjigjet ndryshuan: xhelozi, konkurrencë, ndjeshmëri, por gjithashtu dashuri dhe admiracion.
PRITSHMËRI TË PAPËRMBUSHURA
Pse jeni kaq të shqetësuar për marrëdhëniet mes fëmijëve tuaj? Gjatë fëmijërisë, ndoshta keni ëndërruar për një lidhje harmonike me motrat e vëllezërit, por shpesh ndodhte ndryshe. Prindërit zakonisht na kërkonin të silleshim mirë, të donim njëri-tjetrin dhe të shmangnim grindjet. Të gjithë e dimë se sa e dhimbshme është ndjenja e inatit ndaj një vëllai ose motre.
E vërteta është se ndjenjat e dashurisë dhe urrejtjes, bashkëpunimit dhe konkurrencës, mbrojtjes dhe refuzimit janë norma në marrëdhëniet mes fëmijëve. Si prind, nuk keni pse të ndiheni të keq, sepse fëmijës suaj 3-vjeçar nuk mund t’i besoni plotësisht dhe ta lini vetëm me foshnjën e sapolindur, por duhet ta kuptoni se rivaliteti mes tyre nuk është gjithmonë negativ, dhe është e rëndësishme të mësoni si ta menaxhoni atë.
PSE NDODH?
Fëmijët e vegjël shpesh mendojnë se dashuria e prindërve është një burim i kufizuar: prindërit kanë një sasi të caktuar dhe ata duhet ta ndajnë atë me të tjerët. Sa më shumë njerëz në shtëpi, aq më pak dashuri ndihen se iu takon atyre. Fëmijët më të mëdhenj rivalizojnë për kohën dhe vëmendjen e prindërve, duke e vëzhguar çdo detaj në trajtimin e barabartë.
NUK ËSHTË GJITHNJË E KEQE
Psikologët pohojnë se përmes roleve të tyre rivalizuese, fëmijët mësojnë shumë për marrëdhëniet njerëzore. Ata mësojnë si të mbrojnë të drejtat e tyre, si të konkurrojnë pa qenë armiqësorë dhe agresivë, si të zgjidhin konfliktet me kompromis dhe negociata, dhe si të humbin me dinjitet.
NISENI ME KËMBËN E MBARË
Kur në shtëpi vjen një fëmijë tjetër, prindërit i pyesin se si sillet fëmija i madh. Ne zakonisht themi “oh ai e do motrën e vet”, por nuk është kaq e thjeshtë. Edhe kur ata të mos duan të rrinë me beben e vogël, nuk duhet ta marrim këtë si shenjë të mungesës së dashurisë. Sa më pranues të tregoheni ju ndaj kundërshtimeve të fëmijës së madh, aq më të lehtë do e ketë ai të pranojë vëllain/motrën e vogël.
Nxitini fëmijët e mëdhenj t’i shprehin ndjenjat e tyre ndaj më të vegjëlve.
Flisni për avantazhet e tëe qenët fëmija i madh, për lojërat që ai mund të luajë, për faktin që mund të shkojë të rrijë tek gjyshërit etj.
Pyeteni fëmijën para se të vendosni t’i jepni sendet e tij fëmijës më të vogël. Për të ato kanë më shumë rëndësi se sa e mendoni.
Mos harroni që fëmijës mund t’i duhet kohë të mësohet me idenë e një vëllai apo motre, kohë për të kuptuar që ju jeni edhe prindërit e dikujt tjetër përveç tij.
KËSHILLA PËR T’U MARRË ME FËMIJËN E MADH
Sa më të vegjël fëmijët, aq më shumë do te jetë e nevojshme ndërhyrja juaj. Me kalimin e kohës ata do të mësojnë t’i gjejnë vetë zgjidhjet e zënkave.
Nëse ndërhyni, bëjeni këtë me qetësi dhe paanshmërisht,pa përcaktuar “fajtorin” dhe “viktimën”.
Vendosni disa rregulla bazë dhe qëndroni besnikë ndaj tyre si psh. “nuk lejohet të gjuani njëri-tjetrin”, “nuk mund të fyeni” etj.
“E drejtë” nuk ka kuptim të njëjtë për ta, pasi secili ka nevoja të ndryshme. Në vend që t’i trajtoni ata si të barabartë sipas jush, trajtojini si krijesa unike.
