Agron Gjekmarkaj ka ofruar një reflektim satirik mbi seancën plenare të djeshme, ku tensionet mes palëve ishin të dukshme. Ai fillon me Klevis Balliun, i cili, sipas tij, “kishte zhveshur rrobat e robërisë” dhe gjuante mbi mazhorancën me guxim të madh, duke u përshkruar si një hero legjendar që mbylli kundërshtarët e tij në “tunelin e Llogarasë”.
Bashkëkryesuesit si Besart Haxhia dhe Bled Himçi kishin një rol aktiv në këtë “betejë”, ndërsa Ina Zhupa mori një pozitë kyçe duke ndihmuar kolegët e saj me ujë. Një tjetër figura e rëndësishme, Niko, përpiqet të qorton dhe të largojë ata që bëjnë zhurmë, por dështoi, duke e lënë duke qarë.
Në këtë atmosferë, Niko continued to interact with kolegët e tij, siç ishin Jorushi dhe Zeqineja, që bisedonin për filozofinë dhe letërsinë. Gjekmarkaj përshkruan tensionin që mbretëronte midis anëtarëve dhe si nganjeherë diskutimet shndërroheshin në komedi, duke theksuar ngacmimet dhe rolet e diskriminuara brenda grupit.
Ishte një ambient ku përçarja dhe rivaliteti ishin të theksuara, dhe dialogu mes anëtarëve ishte i njohur për ironinë e tij. Nisma për të shpëtuar situatën naivisht kalonte nga njëri ekstrem në tjetrin, duke shkaktuar qeshje dhe tension të përzier.
Gjekmarkaj gjithashtu përmend mënyrën se si anëtarët e tjerë e shihnin situatën, duke e krahasuar me sarkazmën e një taksie që kalon njerëz pa qellim. Ai diskuton gjithashtu për marrëdhëniet personale dhe politikën, duke lidhur ngjarjet me përvoja më të gjera post-sociologjike dhe filozofike.
Në fund, gjithçka është e lidhur ngushtësisht me humorin dhe absurdin e kuvendit, duke rikujtuar se, pavarësisht e përplasjeve, jeta politike vazhdon të jetë një arenë ku figura të ndryshme përpiqen të gjejnë një vend, por gjithmonë përballen me komplote dhe rivalitete. Gjekmarkaj përfundon me një reflektim mbi absurdin e situatës dhe mënyrën se si arkitektura e politikës, ndonëse e shqetësuar, vazhdon të përfitojë nga momentet e tensionuara dhe të qeshura.
