Gazetari dhe shkrimtari holandez Vincent Yūsui van Gerven Oei ka rrëfyer përvojën e tij pas shoqërimit në polici gjatë protestës së fundit në Tiranë, duke përshkruar në detaje pesë orët që kaloi në ambientet e Komisariatit nr. 3, në rrugën Mine Peza.
Në një shkrim të titulluar “Rikthim në Mine Pezë: Si arrestohet një gazetar”, ai sjell dëshminë personale për mënyrën se si u ndalua nga efektivët, përdorimin e sprejit djegës, prangosjen, mungesën e informacionit mbi arsyet e shoqërimit dhe atë që e cilëson si intimidim nga punonjësit e policisë.
Van Gerven Oei e nis rrëfimin me një kthim pas në kohë, në vitin 2010, kur kishte vizituar për herë të parë Komisariatin nr. 3 për të aplikuar për leje qëndrimi në Shqipëri. Ai e përdor këtë përvojë si një alegori për ndryshimin dhe, sipas tij, për regresin e institucioneve shqiptare ndër vite.
Gazetari kujton gjithashtu protestat e 21 janarit 2011, të cilat shënuan fillimin e angazhimit të tij si gazetar që mbulon zhvillimet në Shqipëri. Duke bërë një paralelizëm me situatën aktuale politike dhe protestat e fundit, ai përshkruan atmosferën e tensionuar përpara Ministrisë së Arsimit, përplasjet mes grupeve të ndryshme protestuese dhe ndërhyrjen e policisë.
Sipas dëshmisë së tij, teksa po largohej nga zona e protestës pranë Parkut Rinia, rreth pesë efektivë policie e ndaluan. Mes tyre pati debate nëse duhej ta shoqëronin apo ta linin të lirë, pa i dhënë një arsye konkrete për ndalimin.
ARTIKULLI
Alegoria
Stacioni i Policisë nr. 3, në rrugën Mine Peza, ishte zyra e parë e policisë që vizitova kur u shpërngula në Shqipëri në vitin 2010. Në atë kohë, aty funksiononte Zyra e Migracionit dhe Policisë Kufitare dhe unë shkova për të aplikuar për lejen time të parë njëvjeçare të qëndrimit. Kisha përgatitur të gjithë dokumentacionin, ose të paktën kështu mendoja, dhe hyra në ambientin e pritjes, disi të errët dhe të amortizuar, pranë godinës së paraburgimit. Pas sportelit nuk kishte askënd; punonjësit po pinin kafe. Kur njëri prej efektivëve u kthye – nuk më kujtohet cili, ai “i miri” apo “i keqi” – më priti me një vështrim të habitur dhe kureshtar. Kështu nisi udhëtimi im i parë i gjatë nëpër institucionet shtetërore shqiptare: Ministria e Punës, Dhoma e Tregtisë, Zyra e Tatimeve, Bashkia e Tiranës, në kërkim të dokumenteve të duhura.
Disa vite më vonë, Edi Rama kishte ardhur në pushtet dhe zyra e migracionit ishte zhvendosur në një ambient krejt të ri në Laprakë, me punonjës që dukej qartë se ishin trajnuar me fondet e Bashkimit Evropian. Jo vetëm ambientet dhe punonjësit ishin më profesionalë, por edhe e gjithë procedura ishte më e centralizuar dhe më e thjeshtë. Edhe pse më detyruan të kthehesha disa herë, kishte një listë të rregullt dokumentesh, orare të besueshme pune, një sallë pritjeje dhe shumë emigrantë të tjerë përreth meje që po dorëzonin dokumentacionin e tyre. Ende më duhej të këmbëngulja herë pas here dhe të merrja me vete një “mik”, por, në përgjithësi, përvoja ishte disi më pak aventureske se më parë. Shqipëria po hapej ndaj botës dhe kishte dëshirë të bashkohej me BE-në.
Kohët e fundit, zyra e migracionit është zhvendosur në periferi të Tiranës, në Sharrë, në ambientet stërvitore të Forcave të Ndërhyrjes së Shpejtë (FNSH). Zyra është e hapur vetëm për një interval të shkurtër, nga ora 12:00 deri në 14:00. Kur mbërrita atje në mes të verës, një grup i madh punëtorësh migrantë nga Filipinet qëndronin të grumbulluar në hijen e pakët që ofronte porta. Disa nomadë dixhitalë të humbur qëndronin matanë rrugës me pluhur, të pasigurt nëse ky ishte vërtet institucioni i migracionit. Nuk kishte asnjë tabelë. Vetë “zyra”, nëse e meriton këtë emër, përbëhej nga dy dhoma pa asnjë shenjë identifikuese dhe pothuajse të pambushura me mobilie, me disa karrige jashtë, ku mund të dëgjoje të shtënat e stërvitjes pranë kazermave të policisë, nën diellin përvëlues të mesditës. Megjithëse kisha përgatitur të gjitha dokumentet e listuara në faqen e internetit të Ministrisë së Punëve të Brendshme, në çdo vizitë më dilnin kërkesa të reja, të bërtitura nga punonjës gjithnjë e më armiqësorë dhe të paaftë. Mendova t’i korruptoja, por ndonjëherë thjesht nuk e meritojnë paratë e tua.
E gjithë kjo më kaloi nëpër mendje teksa mbrëmjen e djeshme u ktheva në Stacionin e Policisë nr. 3, në rrugën Mine Peza, në pjesën e pasme të një makine policie, i prangosur me Jonin, një kamerier nga Librazhdi[1], dhe me sytë e verbuar nga një dozë e freskët gazi lotsjellës në formë spreji. Në fakt, këto mendime nuk më erdhën në kokë deri më vonë, kur ndodhesha në qelinë e ndalimit, sepse kur sytë të janë mbushur me sprej djegës, mund vetëm të bërtasësh nga dhimbja dhe zemërimi, ndërsa truri praktikisht ndalon së kryeri çdo funksion të nivelit më të lartë, siç është të menduarit për një alegori të zyrave të migracionit.
2011
Protestat e 21 janarit 2011, të thirrura nga Partia Socialiste e Ramës kundër qeverisë së koalicionit të Sali Berishës dhe Ilir Metës, pas një skandali të madh korrupsioni që përfshinte ryshfete të paguara për Metën, janë pikënisja e karrierës sime si gazetar që shkruan për Shqipërinë.
Më është dashur ta kujtoj shpesh këtë ngjarje teksa kam ndjekur përshkallëzimin e Revolucionit të Flamingove gjatë javëve të fundit: dhunën masive, pa dallim dhe të paligjshme të policisë; talljen e Kryeministrit përballë vuajtjeve të popullit shqiptar dhe deklaratat e tij publike gjithnjë e më të pakontrolluara dhe të çrregullta; si dhe indiferencën e llogaritur të Komisionit Evropian.
Ja disa nga gjërat që shkrova atë ditë, në vitin 2011:
[…] U nisa nga shtëpia rreth orës 14:30 dhe, kur mbërrita pas zyrës së Kryeministrisë, takova disa miq në rrugë, të cilët thanë se ishte një “grusht shteti”, “njësoj si në ’97-ën”. U drejtuam së bashku drejt bulevardit kryesor, por na u desh të ktheheshim për shkak të gazit lotsjellës, i cili, i shtyrë drejt nesh nga era, na digjte fytin dhe sytë. U ngjita në Piramidë për të pasur një pamje të përgjithshme të situatës dhe brenda gjysmë ore pashë pesë makina që u përfshinë nga flakët. Njerëzit në sheshin përpara Piramidës shkatërruan pllakat e trotuarit për të hedhur gurë drejt Policisë Ushtarake që ruante Kryeministrinë. Dëgjoheshin disa shpërthime. […]
Pas rreth një ore me hedhje gurësh dhe shkatërrimit të dy furgonëve të policisë pranë Kryeministrisë, protestuesit nisën një sulm të plotë ndaj Policisë Ushtarake, rreth orës 15:30, duke i detyruar efektivët të tërhiqeshin brenda portës së Kryeministrisë. Dy furgonët e policisë u dogjën. Më pas policia nisi të qëllonte, me sa duket me plumba gome, por në atë moment u detyrova të largohesha nga pozicioni im në Piramidë. Teksa po ecja për t’u takuar me disa miq në një kafene, dëgjova të shtëna armësh (gjysmëautomatike) që vinin nga drejtimi i bulevardit kryesor. Në televizorin e kafenesë pashë se protestuesit kishin çarë njërën prej portave të Kryeministrisë.
Në këtë moment (ora 17:30), protesta duket pak a shumë e përfunduar. Sipas 24 News, bulevardi është pastruar nga protestuesit, por godinat e “Twin Towers” duket se janë plaçkitur. […] Plus ça change! (Sa pak ndryshon gjithçka!)
2026
Pesëmbëdhjetë vjet më vonë, dje u nisa sërish nga shtëpia rreth orës 14:30 për t’u bashkuar me disa miq në protestën përpara Ministrisë së Arsimit. Ishte një pamje e trishtueshme. Disa mbështetës të Partisë Demokratike u drejtonin thirrje përçmuese anëtarëve të Lëvizjes Bashkë, duke brohoritur “Rama në burg, Qori në burg” dhe “Poshtë komunistat”, ndërsa studentët përpiqeshin t’i mbulonin thirrjet e tyre me sloganin origjinal “Rama në burg, Berisha në burg”.
Grupet nacionaliste dhe protofashiste brohorisnin “Shqipëria për shqiptarët, poshtë tradhtarët”, ndërsa studentët përgjigjeshin me thirrjen “Ne jemi opozita”. Pas gjithë këtyre muajve, protesta në thelb po protestonte kundër vetvetes, përpara godinës së zbrazët dhe të rrënuar të ministrisë. Të gjithë po prisnin. Prisnin diçka. “Rama dorëhiqu!”
Në një moment, disa protestues të maskuar të të ashtuquajturit “grupi i zjarrit” sollën disa kazanë mbeturinash në vijën e parë, të mbushur me mbetje të djegshme, dhe u vunë flakën në mënyrë ceremoniale. Policia u përgjigj me breshërinë e parë të topave të ujit. E gjithë skena ishte çuditërisht ritualistike, sikur të ndiqte një skenar të provuar dhe përsosur gjatë një periudhe të gjatë kohore. Disa granata me gaz lotsjellës mjaftuan për t’i shtyrë protestuesit nga rruga e Durrësit drejt Katedrales Ortodokse. Prej aty, turma vazhdoi rreth cepit të hyrjes së nxirë të Ministrisë së Mjedisit, drejt Bulevardit të Dëshmorëve të Kombit dhe Kryeministrisë, ku e prisnin disa topa të tjerë uji dhe forca policore të armatosura.
Nuk ndodhi ndonjë gjë e veçantë teksa muzgu ra mbi Tiranë. Të njëjtët të rinj të maskuar mblidhnin gurë dhe i hidhnin drejt policisë. Disa kokteje molotov u hodhën drejt autobotit të ujit, të parkuar në anë të Kryeministrisë. Asgjë nga këto nuk dukej se kishte ndonjë rëndësi të madhe, ndërsa grupe të vogla protestuesish takoheshin dhe bisedonin në bulevard. U gëzova kur dallova disa miq të vjetër, të cilët nuk i kisha parë prej kohësh, si dhe studentë të cilëve dikur u jepja mësim për Alain Badiou-n, por që tashmë ishin rritur dhe ishin bërë aktivistë politikë.
Të njëjtët të rinj të maskuar që kishin qenë më parë, tani po përpiqeshin ta zhvendosnin turmën drejt një pozicioni mes Parkut Rinia dhe Bankës Kombëtare. Disa njerëz përreth meje komentuan se ishte një kurth dhe një diversion, dhe se askush nuk ishte i sigurt nëse këta të rinj ishin vërtet pjesë e protestës apo persona të infiltruar nga qeveria. Por, sapo një turmë nis të lëvizë, nuk ka më si ta ndalosh, ndaj përfundova bashkë me miqtë e mi në trotuarin pranë Parkut Rinia. Po bëhej vonë dhe askush nuk dukej se po lëvizte.
Një mik u largua për të ngrënë darkë, pastaj një tjetër. Pikërisht kur po bëhesha gati të largohesha për takimin tim të darkës, policia nisi të afrohej me autobotët e ujit, ndërsa efektivët ndërhynin nga të gjitha anët, duke kaluar përmes Parkut Rinia. Teksa po ecja drejt shatërvanit, u përballa me rreth pesë efektivë policie të armatosur, të cilët më ndaluan dhe më shoqëruan. Për njëfarë kohe ata debatuan nëse duhej të më arrestonin apo jo. Disa donin të më linin të lirë, të tjerë kërkonin të më merrnin me vete. Askush prej tyre nuk mund të më jepte ndonjë arsye konkrete. Në fund, dy prej tyre më shoqëruan drejt një furgoni policie. Një gazetare tjetër pa që po arrestohesha dhe nisi të bërtiste emrin tim dhe të më filmonte teksa po më largonin. Efektivi në të majtën time e spërkati me forcë me sprej djegës, ndërsa më dha edhe mua një dozë. U verbova menjëherë.
Më shtynë brenda furgonit të policisë dhe më kontrolluan trupin dhe sendet personale. U identifikova, por, natyrisht, një shkrimtar holandezo-kinez që shkruan për Shqipërinë është një objektiv i lehtë për t’u tallur. “Edhe unë kam shkruar një libër!”, më bërtiti njëri prej tyre. “A do të shkruash edhe për ne?” Njëri prej efektivëve, ndoshta pak më i vetëdijshëm për situatën, u tha të tjerëve të pushonin. Më nxorën nga furgoni dhe më futën në një makinë policie, ku më prangosën me Jonin dhe u nisëm. Nga lëvizjet e makinës arrita të kuptoja se po shkonim drejt Stacionit të Policisë nr. 3, në rrugën Mine Peza.
Kur hyra në komisariat, ende nuk shihja dhe ndieja dhimbje të padurueshme. Brenda kërkova ndihmë mjekësore nga kushdo që ndodhej aty, pasi kjo ishte një nga të drejtat e mia. Më lejuan ta laja shkurtimisht fytyrën me ujë të rrjedhshëm, por ende mezi shihja. Askush nuk më lexoi të drejtat dhe as nuk më informoi për arsyen e arrestimit. Më vendosën në një qeli ndalimi. Dhimbja therëse dhe verbimi i shkaktuar nga spreji djegës nisën gradualisht të zbeheshin dhe të shndërroheshin në një dhimbje koke të mpirë dhe të përziera. Por të paktën arrita të shihja sërish.
Shumë shpejt kuptova se bëhej fjalë për një lloj qelie “luksoze”, që më ishte rezervuar për shkak të pasaportës sime të huaj. Disa efektivë hynë brenda për të bërë shaka me “televizorin” (natyrisht, nuk kishte asnjë).
Më vizituan efektivë të gradave të ndryshme, me uniformë dhe pa uniformë, të cilët në asnjë rast nuk mbanin ndonjë shenjë identifikimi. Ata më kërkonin të dhënat personale. Shkrova emrin e babait, të nënës dhe emrin tim në letra ngjitëse, copa të grisura letre dhe shënime në telefon. Një efektiv hyri brenda duke më bërtitur se kishin pamje filmike ku unë hidhja gurë drejt policisë dhe se “shefi” (duke treguar tavanin) do të vendoste për fatin tim. Kërkova të telefonoja ambasadën holandeze, por kërkesa m’u refuzua. Edhe pas disa orësh, ende nuk më kishin lexuar të drejtat dhe as nuk më kishin informuar për veprën penale që pretendohej se kisha kryer.
Më në fund, një efektiv hyri me një fletë në dorë: dokumentin e të drejtave të mia. Ai nuk kishte datë dhe as orën kur më ishin komunikuar këto të drejta. Pa dyshim, ato do të plotësoheshin më vonë, në mënyrë që të përputheshin me çfarëdo ore që do të shënonin si orë të regjistrimit tim. E firmosa. Dhimbja më kishte marrë çdo forcë për të luftuar dhe çdo ndjenjë drejtësie që mund të kisha pasur për t’i rezistuar padrejtësisë. Në vend të tyre kishte ardhur një ndjenjë tjetër: një ndjenjë e tmerrshme.
Sepse në momentin kur pashë efektivët e policisë që po më afroheshin përpara Tajvanit, e dija: do të shkruaj për këtë. Tani e di se si do ta përfundoj librin tim – në burg. Që nga ai moment, pavarësisht dhimbjes, i vetmi interes që kisha ishte të mbaja mend detajet, sa më shumë detaje të ishte e mundur: talljet e efektivëve të policisë; ndjesinë e këmbës së Jonit kundër këmbës sime, teksa makina e policisë i binte borisë për të çarë trafikun; shkallët e vogla për të hyrë në komisariat; pesë palët e çizmeve që pashë kur munda të hapja sërish sytë; drurin e stolit në qeli, i cili ishte bërë me të njëjtat dërrasa që përdoren për tarracat e kafeneve; derën e gdhendur me emra vendesh (Dibra, Kukësi, Has), pseudonime dhe një svastikë; telat elektrikë të ekspozuar; guaskën e tualetit të mbushur me bishta cigaresh; tavolinën në korridorin jashtë qelisë sime, ku dy efektivë, njëri ende i veshur me pajisjet mbrojtëse, plotësonin dokumentet e mia me shkrim dore të ngathët, pa pasur asnjë kompjuter përpara; çantën time dhe shishen e ujit në dysheme, helmetën e bardhë dhe maskën kundër gazit mbi tavolinë; rripin e Jonit; mbështjellësen e çokollatës Milka që kisha ngrënë përpara Ministrisë; shishet e ndryshme të ujit të kthyera në tavëll cigaresh; një televizor pa lidhje, ku shfaqej menuja e kanaleve dixhitale.
Disa efektivë më fotografuan në momente të ndryshme, gjithmonë me telefonat e tyre personalë dhe në poza të ndryshme, me dhe pa maskën time kundër gazit. Por në atë moment nuk kisha më asnjë interes për drejtësinë, as për veten dhe as për dikë tjetër. Mendoja vetëm për një gjë: si ta shkruaja paragrafin e parë të këtij teksti. Psikoterapisti im dikur më kishte ndihmuar të kuptoja se të shkruarit ishte një strategji për të përballuar situata të vështira. Dhe dukej se kjo strategji kishte hyrë në veprim me të gjithë forcën e saj, teksa ecja në rrathë të vegjël brenda qelisë sime VIP.
Në një moment, risia e mbërritjes sime kishte kaluar dhe kisha firmosur një mori dokumentesh, ndaj të cilave çdo avokat i aftë, pa dyshim, do të kishte kundërshtime. Gjatë orëve të mëvonshme të pritjes pa ndonjë aktivitet (ata mund të më mbanin deri në pesë orë), u përpoqa të nisja një bisedë me efektivin e ri që më ruante, të cilin po e quajmë Bledi.
Bledi ishte në fillim të të njëzetave dhe vinte nga jugu i vendit. Ishte bërë pjesë e forcave të policisë vetëm dy muaj më parë dhe e kishin transferuar në Tiranë kur nisën protestat studentore. Bisedat tona ndërpriteshin shpesh nga efektivë të tjerë që hynin në korridor, por sapo ai mbetej sërish vetëm, tregonte mirësi dhe ishte i gatshëm të bisedonte. Po bëhej vonë dhe ai ishte drejt fundit të një turni që, në thelb, kishte zgjatur 24 orë. Të hënën mund të kthehej në shtëpi për dy javë.
Pas hekurave të derës së qelisë sime u shfaq një fytyrë tjetër, ajo e Albës, një punonjëse e Policisë Gjyqësore që fliste anglisht. Ajo do të merrte deklaratën time. Alba më pyeti nëse dëshiroja një avokat dhe unë i thashë se doja të telefonoja ambasadën holandeze. Kjo i shkaktoi një shprehje të lehtë paniku në sy. Meqë në atë orë nuk arritën të lidhen me ambasadën, në fund më lejuan të përdorja telefonin tim për të kontaktuar drejtpërdrejt sekretaren e ambasadës. Kjo duket se pati njëfarë ndikimi dhe më në fund u lejova të jepja deklaratën.
Ndiqja Bledin lart, ku në fund të korridorit një dritare e madhe lejonte të hynte ajër i freskët i mbrëmjes. Ndalova për ta thithur atë ajër. “Qëndro larg dritares”, më tha Bledi. “Herën e fundit, një reper u arratis nga aty dhe, nëse arratisesh ti, ndoshta duhet të hidhem edhe unë.”
Tavolina e Albës ishte e mbushur me dokumente të shënuara “sekret” dhe “konfidenciale”. Lidhja e saj me internetin nuk funksiononte. Tavolina ngjitur ishte e mbushur me shishe me solucion për shpëlarjen e syve.
“Do të më duhej vërtet njëra prej tyre”, bëra shaka.
“Të sekuestruara nga protestuesit”, më tha ajo.
Kush sekuestron pajisje mjekësore? Për të provuar çfarë?
Në mur ishte varur një punim në dru i stilit të realizmit socialist, që paraqiste një banor të maleve të Shqipërisë së Veriut duke gdhendur lule rreth një ylli komunist.
“Të pëlqen kjo gjë?”, më pyeti ajo kur vuri re se po e shikoja.
“Kam shkruar një libër për monumentet komuniste”, i rrëfeva.
Pasi përfundoi dokumentacioni zyrtar, avokatja e caktuar nga shteti më pyeti, ndërkohë që efektivët e policisë ishin ende në dhomë, se çfarë mendoja për protestat.
“Mos u shqetëso”, tha ajo, “ajo e ka përfunduar shkrimin. Mund të flasim lirshëm”.
“Nuk do të të pëlqejë kjo pjesa e fundit”, më tha Alba.
Telefoni im do të sekuestrohej si “provë”.
“Qetësohu pak”, më tha avokatja. “Nuk ke çfarë të bësh. Thjesht firmosi dokumentet.”
Isha i fundit atë natë dhe Alba ishte e lumtur që më në fund mund të shkonte në shtëpi, pas dy muajsh leje mjekësore pa pagesë.
“Tani je i lirë të largohesh.”
Nuk mora asnjë kopje të dokumentit të të drejtave, pa datë, që kisha firmosur më herët, të procesverbalit apo të ndonjë dokumenti tjetër që lidhej me sekuestrimin e telefonit tim celular. Por kisha një letër ngjitëse me numrin e telefonit të avokates. Sigurisht, mund të isha përpjekur të kontaktoja një avokat më të aftë. Por isha i lodhur, i uritur dhe doja të shkoja në shtëpi. Trupat tanë gjithmonë na tradhtojnë.
Bledi më shoqëroi sërish poshtë. Më lejoi të ulesha në korridor, në vend që të kthehesha në qeli.
“Po tani?”, e pyeta.
“Tani presim.”
“Çfarë presim?”
“Që të të lejojnë të largohesh, në mënyrë që unë të shkoj në shtëpi.”
Joni na u bashkua për një cigare. Atij i kishin vendosur një gjobë prej 5 mijë lekësh për bllokimin e rrugës.
“A mund të lexosh çfarë shkruan këtu?”, më pyeti.
Babai i tij po e priste tashmë jashtë.
Herë pas here, efektivë të ndryshëm hynin dhe dilnin. Njëri prej tyre, që me sa duket kishte trajtuar çështjen e Jonit, i tregoi këtij të fundit në mënyrë kërcënuese të gjithë dokumentacionin, përfshirë fotografi bardhezi me rezolucion të lartë nga protestat.
“Kemi pamje filmike vërtet të mira”, e ngacmoi ai.
“I keni marrë me dron?”, pyeta.
“Diçka e tillë, afër një droni!”
Efektivi vazhdoi ta intimidonte Jonin në korridor.
“A i ke harruar të gjitha gjërat që Edi Rama ka përmirësuar për ne? Rrugët më të mira, pagat më të larta, arsimin më të mirë? I ke harruar të gjitha këto? Ti vetëm bërtet ‘Rama ik!’ pas gjithë atyre që ka bërë për ty! Madje as vetë nuk e di çfarë kërkon!”
Joni nuk u ndikua.
“Unë dua vetëm të ndryshojë qeveria.”
Efektivi u kthye nga unë.
“Ti, shkrimtar, a nuk kam të drejtë?”
“Pyetja vërtet interesante”, iu përgjigja, “është pse kaq shumë njerëz duket se i kanë harruar të gjitha gjërat e mira që Rama, me sa duket, ka bërë për ta. Pse mendon se ndodh kjo?”
Pak më vonë, kur mbetëm sërish vetëm, e pyeta Bledin:
“Ke qenë edhe jashtë, apo vetëm në zyrë?”
“Sigurisht”, u përgjigj ai, “në fakt, kjo është dita ime e parë brenda.”
“Si ishte të ishe në anën tjetër?”
“Adrenalinë. Shumë adrenalinë.”
Ai bëri një pauzë.
“Çfarë mendon se do të ndodhë më pas?”
Nuk ishte i pari që ma bënte këtë pyetje atë natë.
Askush nuk mund ta përballojë për një kohë të gjatë këtë nivel dhune, as protestuesit dhe as policia. Të gjithë, në çdo krah, janë të rraskapitur. Ende nuk ka asnjë perspektivë bashkëpunimi politik që do të mund të thyente kontrollin e hekurt të Partisë Socialiste mbi pushtetin.
“Nuk ka alternativë”, thonë ndërkombëtarët, teksa pajtohen me “stabilitetin” që ofron Rama. Dhe kanë të drejtë: nuk ka asnjë alternativë të besueshme. Nuk ka asnjë person apo parti që dikush beson se është në gjendje të marrë drejtimin e kësaj përbindëshi shtetëror, të kësaj organizate gjigante mafioze, çdo fije dhe kapilar i së cilës është i ngjyrosur nga trafiku, korrupsioni dhe intimidimi.
Shqipëria është një Titanik i krimit që ende po kërkon ajsbergun me të cilin do të përplaset.
Më në fund, saktësisht pesë orë pasi isha regjistruar në komisariat, u lirova. Më pritën miqtë e mi, të cilët kishin sjellë ushqimet e mbetura nga darka festive që kisha humbur dhe një shishe të madhe me ujin tim të preferuar. Së bashku u kthyem në “Taverna e Kasapit” për të përfunduar ëmbëlsirën.
