Në vitin 1987, gjatë një mbrëmjeje të nxehtë, unë dhe kolegu im Teodor Keko ishim duke biseduar në një tavolinë të hotel turizmit të vjetër në Pogradec. Ndërkohë që shijoja melodinë e liqenit, një burrë i vjetër me një shkop në dorë dhe një kone e përshkonte rreth nesh. Kur iu afruam, ai nxori një sahat tavoline nga xhepi dhe, në mënyrë të papritur, filloi të fliste me vetveten, duke shprehur shqetësimin për situatën e vajzës së tij, mësuese, dhe vështirësitë që kishte në punë. Ishte Lasgushi, poeti i njohur shqiptar, që kishte rastin të shkonte në tavolinën tonë, por u ndje i huaj dhe u largua pa na përshëndetur.
Dori, duke u habitur nga takimi, e ra në bllokun e shënimeve. Ai më tregoi një histori për Lasgushin që e kishte dëgjuar nga Ismail Kadare. Sipas Dorianit, në vitin 1946, ministri i Arsimit ishte Sejfulla Malshova, që gjithashtu ishte poet. Dy mençurit kishin pasur një bisedë humoristike, që Lasgushi e mori për tallje. Ai shkoi në Tiranë, u fut në zyrën e Malshovës dhe, si një kalors, hodhi një dorashkë mbi tavolinë duke e ftuar atë në duel. Kjo episod ngre pyetje për karakterin e poetëve dhe mënyrën se si ata e përjetojnë realitetin e kohës së tyre.
Lasgushi, si një figurë simbolike, erdhi dhe iku si një fantazmë, duke lënë pas një ndjesi melankolie dhe misteri. Historia e tij, e cila është e njohur edhe nga Kadare, tregon se si disa artistë ia arrijnë të qëndrojnë të paprekur në mes të politizimit të këtij arti. Takimi ynë me të na rikujton se figura të tilla kalojnë nëpër jetët tona si dritat e kaltra të pasditeve, por janë me rëndësi për të kuptuar thelbin e artit dhe tragjedisë shqiptare.
