Filip Çakuli, një gazetar dhe shkrimtar, ndan kujtimet e tij për mikun e tij të afërt, humoristin e njohur Koço Devole, i cili u nda nga jeta në 8 nëntor 2020. Çakuli e përshkruan humbjen e Koços si një dhimbje të thellë, duke thënë se ndihej si “peshku pa ujë” pa të. Ata u njohën 42 vjet më parë në revistën “Hosteni” dhe që nga ajo kohë kaluan shumë momente së bashku, nga koncertet deri te skenaret e humorit. Çakuli tregon se Koço ishte një figurë popullore, jo vetëm në skenë, por edhe në jetën e përditshme, dhe se kishte një talent të jashtëzakonshëm për të bërë humor.
Në kujtimet e tij, Çakuli thotë se Koço kishte një ndikim të madh te publiku dhe se ishte një figurë e njohur në të gjithë Shqipërinë. Ai përmend se shumë artistë dhe regjizorë e donin Koçon si pjesë të projekteve të tyre dhe se ishte i njohur për punën e tij të palodhur.
Një nga momentet më të ndjeshme për Çakulin ishte kur vizitoi zyrën e Koços pas vdekjes së tij. Ai përshkruan skenën e dhimbshme me lule dhe objekte personale, duke ndjerë humbjen thellësisht. Në të njëjtën kohë, ai fala telefonatave dhe mesazheve për ngushëllim nga miqtë dhe kolegët, duke treguar sesa e do të respektohej Koço.
Çakuli përmend se Koço kishte një jetesë të thjeshtë në Amerikë, pas ikjes së tij për shkak të situatës politike në Shqipëri. Ai kishte shpallur një jetë të qetë, por gjithashtu shprehte nostalgji për artin dhe humorin. Çakuli e inkurajoi Koçon që të kthehej në Shqipëri dhe të punonte me të, por Koço ishte skeptik për jetën nën presionin e politikës dhe mediave.
Përveç asaj që ndan, Çakuli tregon se pas vdekjes së Koços, përmbushi amanetet e tij për ndihmën e djalit dhe mbesës së tij. Ai e konsideron miqësinë me Koçon si një nga arritjet më të mëdha të tij dhe shpreh dëshirën që trashëgimia e humorit të Koço Devoles të jetojë më gjatë në memorien e shqiptarëve.
