Në editorialin e tij për numrin e sotëm të “Corriere dello Sport”, drejtori i gazetës në fjalë, Ivan Zazzaroni, komentoi ndarjen mes Interit dhe Inzaghit: “Simone bëri mirë, nuk ekzistonin më kushtet për të vazhduar. Një ‘manita’ (pesëshe) në fytyrë, në finalen e Champions-it, nuk i mbijeton askush, as më i madhi prej të gjithëve, ‘portugezi i lavdishëm’ (nënkuptohet José Mourinho).
Pesë gishta turpërimi nga PSG shkaktojnë dhimbje therëse, që fshijnë çdo iluzion. Sepse një gjë është të tentosh ta rindërtosh skuadrën dhe atmosferën pas një humbjeje si ajo e Stambollit, tjetër gjë është të rifillosh nga disfata 5-0, shoqëruar vazhdimisht nga dyshimet e klubit dhe tifozëve.
I detyruar të punonte me nikoqirllëk (limite ekonomike), në katër vite Inzaghi iu dha vlerë të plotë përpjekjeve dhe ideve të Marotta dhe Ausilio, duke sfumuar edhe dyshimet fillestare të të parit, që prej disa muajsh është president.
E vërteta është që trajnerët elitarë nuk mund të lejojnë të humbasin. Statusi i tyre i madhështisë i detyron të fitojnë, të fitojnë dhe përsëri të fitojnë, ndërsa humbja i shtyn drejt dorëheqjes. Në thelb, trajnerët e nivelit më të lartë mund të krahasohen me drejtorët ekzekutivë, nga të cilët kompania pret vazhdimisht rezultate të larta financiare.
Është e trishtë, por kështu funksionon. Aq më tepër që po flasim për futbollin profesionist, jo atë amator apo bazik. Sporti është thjesht një pretekst. Flasim për shifra marramendëse, për miliarda, jo për ‘qëndrueshmëri’, që lidhet më shumë me mbijetesën sesa me suksesin.
Simone është një trajner që me konceptin e qëndrueshmërisë është përballur, ka vuajtur, ka fituar dhe në fund e ka paguar shtrenjtë. Nuk është rastësi që ai ka theksuar, me zë të ulët dhe elegancë, diferencën mes Interit dhe PSG-së në aspektin e shpenzimeve. Skuadrat me pagat më të larta kanë fituar më shumë ndeshje, ose kanë marrë më shumë rezultate pozitive.
Natyrisht, në afat të gjatë, në 20 vite. Në një sezon të vetëm ky raport mund të ndryshojë. Duke investuar qindra-miliona euro dhe duke shfrytëzuar rregulla të diskutueshme, Chelsea (me Abramovich nga viti 2003), Manchester City (me Fondin e Abu Dhabit nga 2008) dhe PSG (me Fondin Sovran të Katarit nga 2011) kanë ndërtuar nga hiçi (ose pothuajse) marka botërore brenda një dekade. Dhe të tria klubet kanë fituar Champions League.
Prandaj, të thuash që ‘gurthemeli’ i sistemit duhet të jetë qëndrueshmëria (ekonomia qarkulluese 4R: redukto, ripërdor, riciklo, rikupero) është krejtësisht mashtruese. Për të fituar me vazhdimësi duhet investuar shumë dhe mirë. Kjo vlen edhe për Arabinë Saudite, ku aktualisht janë ende në fazën ‘shumë’, por jo ‘mirë’…
