Fundtetori i vitit që lamë pas solli një dhimbje të paimagjinueshme për trajnerin e kombëtares U-21, Alban Bushin. Në një aksident tragjik automobilistik në Greqi, ai humbi të dy prindërit e tij, Ali dhe Bukurije Bushin. Ai që do të duhej të ishte një udhëtim i zakonshëm, u kthye në një pikë pa kthim për familjen Bushi.
Detajet e kësaj ngjarjeje janë të trishta, por edhe therëse në mënyrën si rrëfehen. Një vonesë e një dite në nisjen e udhëtimit, një “të fle edhe pak” nga babai, një plan i shtyrë për të hënën që kthehet në tragjedi. Ironia e fatit duket se ka pasur vendin e vet në këtë histori: një telefonatë vetëm pesë minuta para aksidentit, një përshëndetje e fundit që nuk u kuptua si e tillë. Pastaj heshtje. Një heshtje që zgjat më shumë se sa çdo telefonatë e pa përgjigjur.
Alban Bushi, i prekur thellë, e përshkruan me një dhimbje të pastër, që rrallë shfaqet në rrëfime publike. Jo vetëm për humbjen e papritur, por edhe për ndjesinë e mosarritjes për t’u përqafuar një herë të fundit. “Sikur i mori dikush,” thotë ai, me një qetësi që duket se i përket vetëm dhimbjeve të mëdha, të heshtura, atyre që të përvëlojnë në brendësi pa bërë zë.
Njeriu që ka kaluar vite në fushat e futbollit, në presionin e rezultateve dhe sfidave sportive, e rrëzon një mungesë e thjeshtë: një përqafim. Sepse ka gjëra që as talenti, as suksesi, as fama nuk i zëvendësojnë dot. Humbja e prindërve nuk është vetëm dhimbje, është një boshllëk që nuk mbushet, një mall që bëhet më i madh me kalimin e kohës.
“Kur ikin, e kupton dashurinë e tyre të madhe,” thotë Bushi, në një reflektim që prek secilin prej nesh. Kujtimet bëhen gjithnjë e më të zhurmshme me heshtjen e tyre. Një drekë e humbur, një telefonatë e shtyrë, një takim i lënë për “herën tjetër”. Por hera tjetër ndonjëherë nuk vjen.
