Në maj të vitit 1945, pas rënies së Berlinit, ushtarët aleatë hynë në bunkerin e Adolf Hitlerit, ku koloneli amerikan Roswell P. Rosengren mori si suvenir një copë nga divani ku Hitler kishte kryer vetëvrasje. Tetëdhjetë vjet më vonë, kjo copë u përdor për të analizuar ADN-në e liderit nazist, duke zbuluar informacione të rëndësishme mbi shëndetin dhe gjenet e tij. Hulumtimi, i drejtuar nga profesorja Turi King nga Universiteti i Leicesterit, do të publikohet në dokumentarin e Channel 4, “Hitler’s DNA: Plani i një Diktatori”.
Analiza e ADN-së tregon se Hitler vuante nga sindroma Kallmann, një çrregullim gjenetik që ndalon zhvillimin normal të pubertetit dhe organeve seksuale, çka shpërndan ide për nivele të ulëta testosteroni dhe probleme në funksionin seksual. Historianët sugjerojnë se ky çrregullim mund të ketë ndikuar në izolimin e tij dhe obsesionin me politikën. Studimi gjithashtu rrëzon mitin se Hitler kishte prejardhje hebraike, duke konfirmuar origjinën e tij austriake-gjermane.
Megjithatë, hulumtimi sugjeron se ai kishte predispozita për autizëm, skizofreni dhe çrregullim bipolar, pavarësisht se studiuesit theksojnë se këto janë vetëm indicie dhe nuk mund të justifikojnë veprimet e tij. Profesorja King theksoi se gjenetika nuk mund të shpjegojë mizoritë e Hitlerit, por ndihmon për të kuptuar kompleksitetin e tij biologjik dhe psikologjik.
Psikologu Simon Baron-Cohen nga Universiteti i Kembrixhit theksoi se comportamenti njerëzor nuk është kurrë i pastër gjenetik dhe se lidhja e veprimeve të Hitlerit me këto çrregullime do të ishte padrejtësi për ata që jetojnë me to. Mostra e analizuar, e ruajtur në Muzeun e Historisë së Gettysburgut, u verifikua si autentike përmes krahasimit të ADN-së me atë të një të afërmi të njohur të Hitlerit.
Studimi përfundon se nuk ekziston një “kod gjenetik i së keqes”, duke treguar se gjenet janë vetëm një pjesë e historisë, ndërsa pjesa tjetër formohet nga zgjedhjet, rrethanat dhe shoqëria.
