Në datën 20 shkurt 1991, në Shqipëri, u organizua një mbledhje e përfaqësuesve të komunitetit çam në Pallatin e Kulturës. Atë ditë, një protestë e studentëve nga universiteti “Studenti” për heqjen e emrit të Enver Hoxhës nga universiteti, kishte nisur të tërhiqte vëmendjen e qytetarëve. Turma e protestuesve filloi të shoqërohet nga përkrahës, duke u drejtue drejt Sheshit “Skënderbej”, pasi ata kërkonin rrëzimin e monumentit të Hoxhës.
Gjatë protestës, policia u përball me mijëra qytetarë të rinj dhe të rritur që kërkonin liri dhe demokraci. Pas përplasjeve me policinë, turmat arritën të afrohen pranë monumentit dhe filluan përpjekjet për ta rrëzuar atë. Disa protestues përdorën një makinë për të tërhequr monumentin me një litar, dhe pas përpjekjeve të shumta, ai u rrëzua, duke shkaktuar gëzim masiv mes protestuesve.
Pamjet e këtij ngjarjeje u filmuan nga gazetarë dhe u transmetuan si lajm i rëndësishëm në Televizionin Shtetëror. Ndërkohë, në Shqipëri, euforia e turmave ishte e dukshme, me qytetarë që shikonin nga dritaret e pallateve dhe bërtisnin për lirinë që po fitonin. Ky moment shënonte një ndarje të qartë nga e kaluara, duke reflektuar frustrimet e akumuluara ndaj regjimit komunist.
Rrëzimi i monumentit u shoqërua me thirrje për liri dhe revolta, duke u shndërruar në një simbol të braktisjes së regjimit të Hoxhës dhe të fillimit të një kapitulli të ri në historinë e Shqipërisë. Kjo protestë spontane, e cila ndodhi jashtë organizimeve të opozitës, tërhoqi vëmendjen e gjithë vendit dhe përfaqësoi një manifestim të fuqishëm të dëshirës për ndryshim.
Ndërkohë, udhëheqësit e Partisë Demokratike nuk ishin prezentë, duke reflektuar një mungesë të qartë nga ana e tyre për të përfaqësuar shpirtin e popullit. Kjo ngjarje dhe rrëzimi i monumentit u shndërruan në një pikë e rëndësishme në procesin e democratizimit të vendit, që sinjalizonte për një ndryshim të madh në Shqipëri.
