Luis de la Fuente është vetëm një ndeshje larg lavdisë më të madhe në futboll. Në finalen e Kupës së Botës ndaj Argj së Botës ndaj Argjentinës, trajneri i Spanjës do të ketë përballë Lionel Scalonin, një njeri që dikur e ka pasur si nxënës në kurset e trajnerëve. Por historia e kësaj finaleje nuk është vetëm dueli mes dy trajnerëve apo mes Lamine Yamal dhe Lionel Messit.
Kjo është historia e një trajneri që nuk e ndërtoi Spanjën për një muaj, as për një vit, por për 13 vite.
De la Fuente u bë pjesë e strukturës së kombëtareve spanjolle në vitin 2013. Në atë kohë, Lamine Yamal ishte vetëm 5 vjeç, Rodri nuk kishte debutuar ende në futbollin profesionist dhe Marc Cucurella ishte në hapat e parë në akademinë e Barcelonës. Sot, të gjithë janë në finalen e Kupës së Botës.
Ndryshe nga shumë trajnerë kombëtaresh që kanë pak ditë në dispozicion për të krijuar një skuadër, De la Fuente ka punuar me këtë brez për vite me radhë. Ai i ka parë lojtarët të rriten, të fitojnë, të humbasin, të vuajnë dhe të piqen. Pikërisht kjo e bën Spanjën e tij kaq të veçantë.
Rruga e tij nuk ka qenë e lehtë. Pas shkarkimit nga Alavés në vitin 2011, De la Fuente kaloi 18 muaj pa punë, një periudhë që në Spanjë u quajt “78 të hëna në diell”. Ishte një moment i vështirë për një trajner që nuk kishte emër të madh, lidhje të forta apo një CV të mbushur me tituj në klube. Por ai nuk u largua nga futbolli. Vazhdoi të mësonte, të ndiqte stërvitje, të analizonte dhe të përgatitej për mundësinë e radhës.
Ajo erdhi në vitin 2013, me një kontratë fillestare vetëm tre mujore në kombëtaret e moshave të Spanjës. Trembëdhjetë vite më vonë, ai është në finalen e Kupës së Botës.
Fenomeni De la Fuente shpjegohet më mirë me katër numra: 3, 5, 8 dhe 15.
Në vitin 2015, kur fitoi Europianin U19, në ekip kishte tre lojtarë që janë sot pjesë e Spanjës: Rodri, Mikel Merino dhe Unai Simón.
Në vitin 2019, kur fitoi Europianin U21, ishin pesë: Fabián Ruiz, Dani Olmo, Mikel Oyarzabal, Unai Simón dhe Mikel Merino.
Në vitin 2021, në finalen olimpike të Tokios, ishin tetë: Simón, Cucurella, Eric García, Zubimendi, Pedri, Merino, Olmo dhe Oyarzabal.
Në vitin 2024, kur Spanja fitoi Europianin, plot 15 lojtarë të asaj skuadre janë sot në Botëror.
Kjo nuk është thjesht vazhdimësi. Është kujtesë kolektive. De la Fuente nuk ka nevojë t’i njohë lojtarët nga e para, sepse i ka ndjekur prej vitesh. Ai e di si reagon Merino në momente të vështira, e njeh Olmon para se të bëhej yll europian, i ka besuar Unai Simón shumë kohë përpara se të ishte portieri titullar i Spanjës.
Suksesi i tij nuk qëndron vetëm te taktika, por edhe te mënyra si ndërton grupin. Për De la Fuente, fjala “familje” nuk është një klishe futbolli, por pjesë e lojës. Ai kërkon që çdo lojtar të ndihet i rëndësishëm, edhe ai që nuk luan asnjë minutë. Në një turne të gjatë, nuk mjafton të kesh 26 futbollistë të fortë; duhet të kesh 26 njerëz që dinë të pranojnë suksesin e tjetrit, stolin, dëmtimet, lodhjen dhe presionin.
Në fushë, Spanja e tij nuk është një muze i tiki-takës së vjetër. De la Fuente ka ruajtur ADN-në spanjolle të kontrollit të topit, por i ka shtuar shpejtësi, vertikalitet dhe krahë. Me Yamal, Nico Williams, Cucurella, Oyarzabal, Rodri dhe Merino, Spanja mund të dominojë me pasime, por edhe të godasë shpejt në hapësira.
Ai nuk e sheh stilin si fe, por si gjuhë. Dhe kjo Spanjë di ta flasë në shumë mënyra.
Tani, në finalen ndaj Argjentinës, përballë tij do të jetë Scaloni, një trajner që dikur mësoi në kursin ku De la Fuente jepte mësim. Nxënësi mund të mbrojë titullin botëror duke mundur mësuesin. Mësuesi mund të mbyllë një projekt 13-vjeçar me trofeun më të madh të futbollit.
Kjo finale është provimi i madh i Luis de la Fuente. Një njeri që nuk kërkoi të ishte protagonist, nuk ndërtoi kult rreth vetes dhe nuk premtoi revolucion. Ai thjesht priti që skuadra e tij të rritej.
Dhe tani, ajo skuadër është vetëm një hap larg majës së botës.
