Si arritëm këtu? Një përmbledhje e ngjarjeve:
Në qershor 2024, Presidenti Emmanuel Macron, përballë një humbjeje të rëndë për partinë e tij në zgjedhjet e Parlamentit Evropian, thirri një zgjedhje të papritur parlamentare për të sjellë “qartësi” në situatë.
Në korrik 2024, pas dy raundesh votimi, rezultati ishte një parlament i bllokuar ku aleanca e majtë “Fronti Popullor Nën” fitoi, ndërsa centristët e Macronit u renditën të dytët dhe Partia Nacionaliste e Marine Le Pen u klasifikua e treta. Asnjëra prej partive nuk arriti të formonte një shumicë të qartë, duke krijuar një impas politik.
Pas dy muajsh konsultimesh, në shtator 2024, Macron emëroi Michel Barnier si kryeministër. Barnier, ish-negociatori për Brexit, kaloi nëntorin me një qeveri që u shemb më 4 dhjetor, pas përdorimit të pushteteve speciale për të kaluar buxhetin e tij.
Pas kësaj, François Bayrou u emërua kryeministër më 13 dhjetor 2024. Në gusht 2025, Bayrou shpalli një votë besimi përplanin e tij të prerjeve të thella në buxhet, por e humbi atë më 8 shtator, më 9 shtator duke u emëruar Sébastien Lecornu si kryeministër.
Lecornu, megjithatë, u kritikua ashpër për kabinetin e tij që zbuloi më 5 tetor dhe dha dorëheqjen pas vetëm 26 ditësh në post më 6 tetor. Pas kësaj, Macron e kërkoi që ai të qëndronte për dy ditë të tjera për të kërkuar stabilitet në vend.
Më 7 tetor, Lecornu mbajti bisedime me parti të ndryshme politike, duke pritur që të fliste në televizionin francez më 20:00 me orën lokale.
Të gjitha këto ngjarje ilustrojnë një periudhë të pasigurt politike në Francë ku shumë përpjekje po bëhen për të gjetur një rrugëdalje nga impasi aktual, ndërsa presioni politik rritet për të formuar një qeveri që mund të funksionojë. Pasiguria ngelet evidente, me sfida të mëdha përballë institucioneve dhe përfaqësuesve të zgjedhur.
