Ky është një vëzhgim magjepsës dhe jashtëzakonisht i ngjashëm me përditshmërinë tonë mbi mënyrën si është ndërtuar truri ynë. Ideja që ofendimet mbeten në mendje, ndërsa komplimentet zbehen, nuk është thjesht emocionale, është biologjike.
Ajo që quhet “paragjykimi ndaj negativitetit” ka kuptim të plotë nga pikëpamja evolucionare. Mijëra vjet më parë, të mbaje mend një kërcënim, një fjalë të ashpër, një njeri të rrezikshëm, një moment të dhimbshëm, mund të ishte çështje jete a vdekjeje. Truri duhej t’i jepte përparësi këtyre kujtimeve për të të mbajtur vigjilent dhe të sigurt. Ndërsa lavdërimet nuk kishin të njëjtën peshë për mbijetesën.
Edhe sot, edhe pse një ofendim mund të jetë thjesht një koment në internet apo një fjalë e hedhur nga dikush në punë, truri ende e trajton si kërcënim. Amygdala aktivizohet, niveli i kortizolit rritet dhe mendja jote e rrotullon sërish e sërish për të na “mbrojtur”, me apo pa dëshirën tonë.
Ndërkohë, një kompliment të bën të ndihesh mirë, por nuk kërkon të njëjtën vëmendje. Nëse nuk përsëritet, nuk ka domethënie të thellë apo nuk lidhet me një përjetim të fortë emocional, ai zhduket qetësisht.
Çfarë do të thotë kjo për ne sot?
Tregon sa e rëndësishme është të jemi të vetëdijshëm për të vënë re dhe përforcuar gjërat e mira. Shkrimi i komplimenteve, rikthimi tek fjalët e mira ose përsëritja e tyre me zë, mund të ndihmojë që këto kujtime të nguliten më fort.
Nga ana tjetër, të kuptosh kur je bllokuar në një rreth vicioz duke riparë një koment negativ dhe të kujtosh pse ai duket kaq afektiv mund të të ndihmojë ta dobësosh ndikimin e tij.
Pra, po, shkenca është e qartë dhe tani je edhe ti. E di pse truri yt funksionon kështu dhe ky mund të jetë hapi i parë për të mos e lënë atë të të kontrollojë.
