Michele Ricci, një fermer italian, u shpërngul në Shqipëri shtatë vite më parë, duke u vendosur në fshatin Kropisht të Selenicës, i motivuar nga ambiciet e mëdha për të kultivuar 150 deri në 200 hektarë me grurë, elb, misër dhe kultura të tjera bujqësore. Fillimisht, ai përfitoi nga mbështetje shtetërore përmes subvencioneve, por gjërat kanë marrë një kthesë negative vitet e fundit. Ricci përballet me pengesa administrative dhe ka pasur probleme për të marrë ndihmën që e ka merituar, me pretekstin se nuk ka paguar taksat e tokës ose për shkak të mungesës së certifikatave, edhe pse ai thotë se është në rregull me dokumentacionin.
Në një intervistë për Top Channel, Ricci shpreh shqetësimin e tij se pa ndihmën e duhur do të detyrohet të mbyllë fermën. “Pas 7 vitesh, kam mbjellë vetëm 5 hektarë,” thotë ai. Prodhimi këtë vit ka qenë i ulët, dhe ai ka mbi 600 kuintalë grurë, thekër dhe elb të papaguar. Ricci shprehet se nëse do të dërgojë produktet e tij në Itali, duhet të përballojë procedura doganore të vështira.
Ai gjithashtu e sheh si absurd faktin që ndihmat e subvencioneve shkojnë edhe për ata që nuk punojnë tokën siç duhet, ndërsa ai paguan 2.5 milionë lekë taksa vitin që shkoi, por nuk ka marrë asnjë ndihmë. “Këtë vit kam parapaguar 300 mijë lekë dhe po pres listën e atyre që nuk paguajnë, por askush nuk më jep informacione,” thotë Ricci, duke theksuar frustrimin e tij me situatën.
Ai paralajmëron se nëse situata nuk ndryshon, do të mbyllë siguracionet e shoqërisë dhe do të ndalojë aktivitetin. Kjo histori ilustron frustrimet e fermerëve në Shqipëri, veçanërisht ata të huaj, të cilët përballen me pengesa të konsiderueshme dhe burokraci kur kërkojnë të kontribuojnë në sektorin bujqësor të vendit.
