Në Buenos Aires, tangoja ka marrë një rol të rëndësishëm në trajtimin e pacientëve me Parkinson, duke sjellë një përmirësim në cilësinë e jetës së tyre. Lidia Beltran, një paciente që vuajti nga kjo sëmundje, e harron përkohësisht gjithçka kur fillon të luhet tango, duke vallëzuar me hap të saktë dhe trup të rrjedhshëm. Kjo është pjesë e një programi inovativ trajtimi të ofruar në Spitalin Ramos Mejia, ku rreth 200 pacientë janë përfshirë në 15 vitet e fundit për të studiuar ndikimin e vallëzimit mbi këto simptomat.
Një nga sfidat kryesore të sëmundjes është çrregullimi i ecjes, dhe tangoja ndihmon në përmirësimin e hapave dhe strategjive të ecjes. Neurologia Nelida Garretto shpjegon se, përmes këtij vallëzimi, pacientët janë në gjendje të punojnë mbi fillimin dhe ndalimin e lëvizjeve. Mjekja Tomoko Arakaki vëren se shumë pacientë arritën të lehtësojnë simptomat e tyre, duke përmendur se një paciente e cila përjetonte “ngrirje” arrinte të zgjidhte këtë problem përmes valeve të tangos.
Në këto klasa, pacientët vallëzojnë me partnerë që nuk janë prekur nga Parkinsoni dhe nën udhëheqjen e terapistëve të vallëzimit. Ecja, që është në qendër të tangos argjentinase, kontribuon në rikuperimin e lëvizjes, por ka dhe aspekte të tjera që e bëjnë këtë metodë efektive. Tangos kërkon ndjekjen e ritmeve, lëvizjen në drejtim të caktuar dhe interpretimin e sinjalizimeve fizike nga partneri, të cilat janë të rëndësishme për forcimin e aftësive motorike dhe sociale të pacientëve.
Vallëzimi i tangos, përveç se ndihmon në aspektet fizike, gjithashtu ofron një mundësi për të shijuar artin dhe muzikën, duke luajtur një rol terapeutik të rëndësishëm. Kjo qasje ka sjellë shpresë dhe optimizëm për shumë pacientë, duke u ofruar atyre një mënyrë për të përballuar sfidat e sëmundjes së Parkinsonit në një mjedis mbështetës dhe të ngrohtë.
