Nga Alfred LLESHI
Në Paris, diku mes dritave që s’flenë kurrë dhe ambicies që nuk njeh limite, thuhet se është “ngritur” një kullë e re imagjinare. Jo prej çeliku të rafinuar si ajo e Gustave Eiffel, por me “pluhur futbolli të djegur” në 90 minuta torturë.
Pesë “kate turpi”, pesë “rrathë ferri” për një Inter që mendoi se mund t’i sfidonte perandoritë e naftës me pasionin e projektimit të rafinuar buxhetor. Kulla Eiffel për interistët tashmë ka formën e një numri 5…, sa gola pësuan në finalen e Mynihut, më 31 maj ndaj PSG.
Tashmë, për Interin, ajo kullë e shumë vizituar nga e gjithë bota, nuk është më simbol i qytetit të dashurisë, por epitaf i një nate që do të mbetet në kujtesë si njollë e pashlyeshme. Simone Inzaghi nuk dështoi vetëm taktikisht atë natë në “Allianz Arena”. Ai dështoi kur mbërriti me bindjen se si strateg i zgjuar mund të barazpeshonte një “makineri” të blinduar me miliarda.
Mbi supe mbante një projekt teknik të bazuar në ekonominë e mbijetesës, jo ekstravagancën e forcës. Sidoqoftë, futbolli i sotëm nuk është më teatër për ëndrra të vogla. Ai është bursë e hapur, ku rezultati nuk arrihet me idealizëm, por me monedhën e rëndë të investimit.
PSG nuk fitoi vetëm një finale të shumëdëshiruar, sidomos prej 14 vitesh, por rindërtoi pikërisht atë që dikur i mungonte: identitetin si klub i madh, me të gjitha atributet e superfuqisë futbollistike: para, talente, yje, pushtet.
Po Interi? Humbi më shumë se një ndeshje. Zikaltrit humbën moralin, narrativën, rrëfimin e tyre si skuadër e denjë për podiumin e madh. Inzaghi, me zërin e ulët dhe të pashkëputur nga realiteti, e tha vetë: “Ekzistojnë diferenca që nuk mund të mbulohen me ide…”
Dhe kishte të drejtë, por fjalët e tij nuk mundën ta ndalnin dot furtunën. Në këtë nivel, fjalët janë më pak të rëndësishme se investimet, se rezultati. Një trajner, si një CEO i një korporate globale, nuk gjykohet më për rrugën, por vetëm për destinacionin.
Në fund të fundit, Kulla Eiffel me formën e një “5” nuk është vetëm ironi vizuale, e bërë “virale” në rrjetet sociale nga “armiqtë” e Interit. Në fakt është një epitaf i ngulitur në simbolin e kreqytetit francez, kundër skuadrës së të cilit Interi mendoi se mund të prekte yjet, por përfundoi duke u djegur në diellin e futbollit të pagëzuar si “petrodollarët”.
Në një epokë ku suksesi matet me ftohtësinë e shifrave dhe jo me nxehtësinë e pasionit, Inzaghi bëri mirë që iku nga Interi. Një ‘manite’ të tillë në fytyrë, të marrë në skenën më të ndritur të Europës, nuk i mbijeton askush; as mjeshtri i finaleve, as mjeshtri i lotëve, dora vetë Jose Mourinho.
Në këtë futboll që më shumë ngjan me “Wall Street” dhe jo si dikur me një ëndërr popullore, trajnerët janë “bankierë të emocioneve”. Kur bilanci bëhet negativ, dorëheqja është më shumë se përgjegjësi; kthehet në domosdoshmëri.
Simone e kuptoi. Dhe ndoshta, pikërisht për këtë, u largua siç kishte ardhur: në heshtje, me dinjitet, si një burrë që e di se faji nuk qëndron gjithmonë në drejtimin e timonit, por në stuhinë që nuk ndalon së ardhuri…
