Një ditë që nuk mund të ishte si gjithë të tjerat për adhuruesit e tij si ish-futbollist. Sot, Siniša Mihajlović do të kishte mbushur 56 vjeç. Kështu shkruajnë mediat italiane, të cilat nuk e lënë në harresë serbin e ndjerë tashmë…
…Futbollist, trajner, njeri i veçantë. I ardhur në Itali si një 23-vjeçar, ai arriti të pushtonte një vend të tërë, duke hyrë në zemrat e tifozëve, profesionistëve të futbollit dhe jo vetëm. Këtë e dëshmojnë të gjitha skuadrat ku ai ka kaluar, të cilat sot kanë vendosur ta nderojnë duke e kujtuar.
Dhe kush më mirë se vëllai i tij i vogël, Drazen, mund të tregojë se cili ishte Siniša, pak më shumë se dy vite pas ndarjes së tij nga jeta? Me këtë rast, ai ka dhënë një intervistë të thellë dhe prekëse për “Gazzetta dello Sport”.
“Kujtimi i parë që kam për të nuk është i imi, por i tij, – e fillon rrëfimin Drazen. – Ma ka treguar shumë here. Ky kujtim tregon qartë se kush ishte im vëlla. Do të ketë qenë rreth 6 vjeç, ndërsa unë vetëm 2 vjeç. Prindërit tanë shkonin të punonin herët dhe nuk kishim para për dado, as për ta çuar Siniša në kopsht, kështu që i duhej të kujdesej edhe për mua.
Dilte nga shtëpia herët, ndërsa unë isha ende në gjumë, dhe shkonte të blinte qumësht e bukë për mëngjes. Por, edhe pse bënte gjëra të një të rrituri, ai ishte vetëm një fëmijë, me të gjitha frikërat që ka një fëmijë në atë moshë. Kur kthehej në shtëpi, ndalej me shpinë pranë sobës, qëndronte i palëvizur, me sytë e ngulur drejt derës, nga frika se mos hynte dikush”.
Lufta, varfëria, frika. Të gjitha këto u shuan nga ai “zë” që për Siniša kishte tingullin e një ëndrre: “Për orë të tëra godiste topin kundër derës së garazhit, duke detyruar prindërit tanë ta ndërronin disa herë. Synonte gjithmonë këndet e portës, kështu lindi goditja e tij legjendare e dënimit”.
Pikërisht ato goditje të dënimit e bënë atë një legjendë në futbollin italian. Por për vendin e tij, Serbinë, Siniša ishte shumë më tepër se një legjendë sportive: “Edhe pse ka luajtur pak këtu, ai mbetet një idhull absolut. Dhe nuk po flas vetëm për tifozët e Crvena Zvezdës, për fitoren historike të Kupës së Kampionëve më 1991”.
Një histori e jashtëzakonshme, e ndërprerë para kohe nga sëmundja e tmerrshme që i mori jetën: leuçemia. Drazen kujton momentin kur morën vesh diagnozën: “Isha në Sardenjë me të dhe me familjen e tij. Një mëngjes u ngrit dhe mezi ecte. Mendonim se ishte një inflamacion apo një tendosje muskulore, e ngacmova duke i thënë se dukej si një 90-vjeçar…, por pastaj…”
Siniša ishte një luftëtar, në fushë dhe jashtë saj. Dukej se e kishte fituar edhe këtë betejë, derisa erdhi rikthimi i sëmundjes, një goditje e rëndë, të cilën as dhurimi i palcës së kockave nga Drazen nuk mundi ta ndalonte.
“Dukej se me palcën time kockore mund të rriteshin shanset për shërim. E di që nuk është faji im, por të mos e kisha shpëtuar është një plagë që nuk do të shërohej kurrë. Ditën që u largua, ndenja gjithë natën me të. I thashë gjëra që mes burrave nuk thuhen kurrë.
Sot punoj që ai të mos harrohet. Kujdesem për të gjitha nismat e mundshme për ta nderuar, si në Itali, ashtu edhe në Serbi. Ia premtova”.
