Pas deklaratave të Kryeministres japoneze Sanae Takaichi që ndihmuan në përkeqësimin e marrëdhënieve mes Japonisë dhe Kinës, tensionet ndërmjet këtyre dy vendeve arritën nivele të ulëta historike. Kina ka filluar të ushtrojë presion në mënyra të ndryshme, duke përfshirë dërgimin e anijeve ushtarake në rajonet e kontestuara. Kjo lëvizje ka rritur shqetësimet në Japoninë e cila është e ndjeshme ndaj aktiviteteve ushtarake kineze.
Një tjetër masë e rëndësishme ka qenë kufizimi i eksportit të mineraleve të çmuara, veçanërisht të tokave të rralla, të cilat janë thelbësore për industrinë teknologjike japoneze. Këto veprime mund të kenë pasoja të rëndësishme ekonomike për Japoninë, duke e bërë atë të varet më shumë nga burime të tjera dhe të kërkojë alternativa për të ruajtur konkurrencën e saj.
Përveç kësaj, Kina ka vendosur të kufizojë turizmin nga Kina në Japoni, duke ndikuar ndjeshëm në sektorin e turizmit japonez, i cili kishte filluar të rivendoste pas goditjeve nga pandemia. Këto kufizime po ashtu ndihmojnë në forcimin e tensioneve qytetare dhe ndjenjës së anti-Kinës në Japoninë moderne.
Një aspekt tjetër që ka shkaktuar reagime është anulimi i koncerteve nga artistët kinezë në Japoni, një hap që duket se synon të izolojë Japoninë kulturorisht, duke e bërë të vështirë ndërlidhjen ndërmjet dy vendeve të cilat në të kaluarën ka pasur një histori të pasur kulturore dhe artistike.
Ndërsa tensionet vazhdojnë të rriten, Kina ka bërë thirrje për kthimin e pandaëve të saj, që japonezët i kishin marrë në huazim. Ky veprim simbolizon një tension të mëtejshëm dhe një përpjekje për të ripërtërirë marrëdhëniet por në të njëjtën kohë tregon për seriozitetin e situatës. Në përgjithësi, përkeqësimi i marrëdhënieve japonezo-kineze kërkon vëmendjen e politikës ndërkombëtare dhe mirëpritet që të ndikojë në stabilitetin në rajon.
