Pjesa e përshkruar na tërheq në një atmosferë të tensionuar dhe dramatike, ku një grup njerëzish po përballen me dhunën policore dhe pasojat e saj. Skena zhvillohet në një spital, me protagonistë që përjetojnë trishtim dhe frikë. “Gazi” paraqitet si figura qendrore, i shoqëruar nga Jorushi, i cili shpreh lotët e tij për situatën e pështjelluar. Infermierja Elda Hoti, që ka një rol mbrojtës, tregon se situata është e rëndë; ajo përpiqet të ruajë protagonistin nga policët.
Dialogët e theksuar midis protagonistëve krijojnë një ndjenjë urgjence dhe dhimbjeje. Një personazh i njohur, Mamicë, fillon të flasë dhe të bëjë një amanet, duke i kërkuar protagonistit të shkruajë. Ai e përshkruan gjendjen e tij dhe të vendit, duke shprehur zhgënjimin e tij për nevojën për dialog në qarqet ndërkombëtare. Diskutimi bëhet gjithashtu më i gjerë kur flitet për të ardhmen e Shqipërisë dhe rolin e individëve në atë proces, duke sjellë referenca nga politika dhe figura të njohura.
Gjashtë persona të tjerë, të lidhur me situatën politike, tregojnë për realitetin që po kalon vendi. Imazhesh të tjera përfshijnë Niko, që po merr mobilje dhe tregon për ndihmën nga Korça. Një situatë e tillë krijon një ndjesi kaosi dhe dinamike mes protagonistëve, si dhe reflekton përpjekjet e tyre për të gjetur një rrugë përpara.
Në fund, shfaqet ndjenja e lodhjes dhe brenga për të ardhmen, për faktin se figura politike po plaken dhe mbingarkohet me përgjegjësi. Të gjithë të përfshirë lutën për ndryshime dhe gjithsesi mbeten optimistë se mund të ketë një riorganizim dhe një ardhmëri më të mirë. Atmosfera është një pasqyrë e vuajtjeve të një shoqërie në krizë, përballë një të ardhmeje të pasigurt.
