Dashuria është një përvojë e thellë që na transfomon dhe na motivon, por epoka dixhitale ka sjellë ndryshime të mëdha në mënyrën se si biem në dashuri. Psikologja Ioanna Tsapali shpjegon se, ndonëse biologjia jonë mbetet e pandryshuar, mënyra se si ndërveprojmë me partnerët është transformuar. Truri ynë aktivizohet nga dopamina dhe hormonat e lidhjes, por tani përjetimet e dashurisë shpesh ndodhin përmes ekraneve dhe aplikacioneve të takimeve.
Aplikacionet e takimeve përdorin mekanizma neurobiologjikë të ngjashëm me ata që na bëjnë të biem në dashuri në mënyrë tradicionale. Megjithatë, këto platforma krijojnë një ambient të “përforcimit të ndryshueshëm”, që ndihmon në motivimin për të vazhduar kërkimin e mbështetjes, por gjithashtu nxjerr në pah lodhjen emocionale dhe ankthin e refuzimit. Ngjarja e njohur si “fantazma”, ku partnerët ndërpresin kontaktin pa shpjegim, është një pasojë e këtij ambienti.
Paradoksi i zgjedhjes, një fenomen i njohur që ndodh kur ka shumë mundësi, na pengon të angazhohemi emocionalisht. Sa më shumë alternativa të kemi, aq më e vështirë bëhet të vendosim për një marrëdhënie të qëndrueshme. Ndërkohë, sekstingu, si formë komunikimi erotik, mund të ndihmojë në ruajtjen e dëshirës, por ai gjithashtu mund të krijojë iluzionin e sigurisë dhe të pengojë lidhjen e vërtetë emocionale.
Së fundi, inteligjenca artificiale po ndikon gjithashtu në marrëdhëniet. Megjithëse chatbotët ofrojnë ndjesinë e pranimit dhe kuptimit, ata nuk mund të zëvendësojnë një “Tjetrin” të vërtetë me të cilin ndajmë ndjenja të thella. Në këtë kontekst, dashuria biologjike ka mbetur e pandryshuar, por mjedisi digital ka sjellë succese dhe vështirësi të reja.
Sipas Tsapali, shkak për të reflektuar mbi vlerën e dashurisë është nëse jemi të gatshëm të përballojmë cënueshmërinë dhe rrezikun që lidhet me marrëdhëniet e vërteta, në një botë që shpesh favorizon kontrollin dhe zëvendësimin.
