Në hyrje të Durrësit, një skenë e vështirë ka ndodhur pas shkatërrimeve të vendbanimeve, ku Alesio, 14 vjeç, është bërë pjesë e një gare të përpjekjeve të vështira. Ai punon pa pushim për të nxjerrë hekur nga rrënojat, një aktivitet që shërben si burim i vetëm i të ardhurave për familjen e tij.
Pak metra më tutje, Dilaver Cani, një tjetër banor i prekur nga katastrofa, qëndron i trishtuar përballë vendit ku dikur qëndronte shtëpia e tij, e rinovuar me leje të bashkisë. Pas vendimit për pastrimin e kanalit kullues pranë Urës së Dajlanit, shumë familje, përfshirë dhe atë të Canit, u lanë pa strehë si pasojë e përmbytjeve që goditën Durrësin në fillim të vitit.
Familjet janë strehuar përkohësisht në Shtëpinë e Pushimit të Ministrisë së Brendshme në Plepa, por ndihen të shkatërruara për fatin e akomodimit të tyre. Ata po kthehen çdo ditë pranë rrënojave, duke shpresuar të rikuperojnë disa nga kujtimet e tyre të humbura, por me një ndjenjë thelbësore të pasigurisë dhe paqëndrueshmërisë.
Sipas burimeve, këto familje jetonin buzë kanalit për tri dekada, duke e ndjerë tani një peshë dhembjeje për humbjen e shtëpive dhe për të ardhmen e tyre të paqartë. Shpresa e tyre kryesore përbëhet nga pritja për një zgjidhje konkrete për strehim social, një nevojë emergjente që duhet adresuar.
Durrësi, një qytet i mbushur me historia dhe njerëz, përballet me një sfidë të madhe pas këtij tragjetrimi. Ndihma dhe mbështetje e qeverisë dhe institucioneve kompetente janë thelbësore për t’u garantuar këtyre familjeve një jetë më të mirë dhe sigurinë e nevojshme që meritojnë. Kjo situatë tregon qartë nevojën për një plan të qëndrueshëm urban dhe social për të adresuar pasojat e katastrofave natyrore në të ardhmen.
