Imazhi përfundimtar i Xabi Alonsos si menaxher i Real Madridit pas humbjes nga Barcelona në Supercopa de Espana tregon qartë historinë e periudhës së tij në Bernabeu. Pas ndeshjes, Alonso iu lut lojtarëve të tij që t’u jepnin një mbrojtje nderimi kundërshtarëve, por Kylian Mbappe kishte një mendim të ndryshëm dhe insistoi që shokët e tij ta ndjekin atë. Kështu ndodhi, dhe edhe Alonso e ndoqi atë udhëzim.
Ky moment përmbledh frymën e Real Madridit. Alonso, si trajner, kishte theks të fortë te bashkëpunimi dhe respektoi kundërshtarët, duke mbajtur parimet e tij. Megjithatë, kur drejton një grup të tillë si Galaktikët, ku secili prej lojtarëve mendon se është më i rëndësishëm se klubi ose edhe se vetë kundërshtari, ato parime bëhen të vështira për t’u zbatuar.
Në vitin 2026, lojtarët si Mbappe, Vinicius Jr dhe Jude Bellingham janë më të mëdhenj se çdo klub ose menaxher. Këta janë markë të suksesshme që Alonso përpiqej t’i trajtonte si futbollistë. Ai është një trajner i shkëlqyer, që e ka treguar veten në Bayer Leverkusen si një nga taktikantët më efektivë në lojë. Nëse i jepet ekipi i duhur, Alonso mund të arrijë suksese të mëdha.
Megjithatë, për këtë Real Madrid, ai ishte menaxheri i gabuar që nga fillimi. Madrid është, për ta quajtur ndryshe, i pakapshëm për trajnim. Ata nuk mund të formohen në lojtarë të modernizuar, me presion të lartë si ai i Pep Guardiolës. Është një grup individësh që kanë nevojë për ide të qarta dhe një figurë autoritare për t’i mbajtur në linjë. Alonso nuk është ajo figurë dhe përfundimisht u mposht nga galaktizmi që dominon Bernabeun.
Në këtë mënyrë, periudha e Alonsos si trajner e ilustron ndërlikimin e udhëheqjes së një ekipi ku individët shpesh e kalojnë kolektivin. Talenti i tij, ndonëse i padiskutueshëm, u vu në provë në një mjedis ku parimet e tij për respekt e bashkëpunim ishin të papërputhshme me natyrën e lojtarëve dhe kulturën e klubit.
