Rama thekson se Europa nuk është thjesht një hapësirë gjeografike, por një zgjedhje për bashkëpunim dhe harmoni, në vend të përballjeve të tensionuara. Ai sjell në vëmendje një incident të fundit ku sekretarja britanike e Brendshme përmendi 700 familje shqiptare që jetojnë në Britani, të cilët u refuzuan për azil. Këto numra janë të vogla krahasuar me popullsinë totale të vendit, por Rama përdor këtë shembull për të ilustruar se si frika dhe përhapja e statistikave mund të shfrytëzohen për qëllime politike.
Ai argumenton se politika europiane shpesh është e nxitur nga emocione të tilla, dhe jo domosdoshmërisht nga një analizë e arsyeshme e situatës. Bisedat rreth emigracionit, siç tregon ai, shpesh i kalojnë kufijtë e realitetit, duke krijuar imazhe të rreme dhe frike për populistët, që përpiqen të fitojnë pikë politike duke sjellë në pah këto numra. Rama evidenton se pas Brexit-it, ministrat europianë kanë tendencën të mbajnë qëndrime të tilla, që i shërbejnë më shumë frikës sesa një analize të qartë dhe të drejtë.
Kjo situatë tregon se si shumë politikanë shpesh manipulojnë faktet për të mbledhur mbështetje, duke lënë pas dore rëndësinë e një bashkëpunimi të ndërsjellë dhe të respektit reciprok mes vendeve europiane. Ai shpreh shqetësimin që, edhe pse Europa duhet të jetë një vend i hapur e tolerant, polarizimi dhe trysnia për të pasur ide të ngushta e nacionaliste mund të minojnë këtë vizion.
Rama fton për një qasje më të hapur dhe të arsyeshme, duke nxitur liderët europianë që të përqendrohen më shumë te bashkëpunimi dhe integrimi, sesa te frika dhe ndarjet që i shërbejnë vetëm interesave të ngushta politike. Në një epokë të re, ku nisma dhe, sidomos, dialogu janë thelbësore, thirrja e tij për të zgjidhur ndarjet dhe tensionet është më e rëndësishme se kurrë.
