Pas 43 ditëve, bllokada më e gjatë qeveritare në histori nga SHBA po i afron fundit. Punonjësit federalë do të fillojnë të marrin pagat e tyre sërish, parqet kombëtare do të rihapen dhe shërbimet qeveritare do të rifillojnë. Udhetimi ajror, që ishte bërë një aventurë shumë stresuese, do të normalizohet, por çfarë ka arritur kjo bllokadë rekord dhe çfarë i ka kushtuar vendit?
Demokratët në Senat, përmes filibusterit parlamentar, arritën të provokojnë bllokadën, pavarësisht se ishin një minoritet, duke refuzuar të mbështesin një masë të republikanëve për financimin e përkohshëm të qeverisë. Ata kërkuan që republikanët të zgjatnin subvencionet e sigurimit shëndetësor për amerikanët me të ardhura të ulëta që po skadonin në fund të vitit. Kur disa demokratë votuan për të rihapur qeverinë, ata morën shumë pak në këmbim, dhe kështu ndjenja e zhgënjimit ishte e thellë në radhët e tyre.
Çështjet brenda partisë demokratike janë përkeqësuar, duke nxitur përplasje mes liderëve si Chuck Schumer dhe zyrtarëve të tjerë. Sidomos Guvernatori i Kalifornisë, Gavin Newsom, e cilësoi marrëveshjen si “të pajtueshme” dhe një “dorëzim”.
Nga ana tjetër, Trump e kishte përmirësuar humorin e tij, duke e konsideruar votën për të rihapur qeverinë si një “fitorë të madhe”. Ai shfrytëzoi situatën për të sulmuar Schumer-in dhe demokratët, duke nënvizuar se ata e kishin humbur kontrollin.
Ndërkohë, lideri demokrat Hakeem Jeffries shprehu kritika për marrëveshjen e financimit. Me përfundimin e bllokadës, Kongresi do të kthehet përsëri në axhendën e tij normale, por demokratët, të dëmtuar nga kjo gjendje, mund të kërkojnë një mundësi për të luftuar përsëri. Çështja e subvencioneve për sigurimin shëndetësor mund të bëhet një shqetësim i rëndësishëm për miliona amerikanë, që do të përballen me rritje të kostove të sigurimeve.
Përveç kësaj, një çështje tjetër që ndodhi gjatë këtyre ditëve ishte rikthimi në skenë i rastit të Jeffrey Epstein, që ka tërhequr vëmendjen e medias dhe që mund të ndikojë në imazhin e Trump dhe të republikanëve në të ardhmen. Kjo situatë tregon se ndonjëherë planet më të mira politike mund të dëmtohen nga ngjarje të papritura e të paparashikuara.
