Të marrë gjithçka pa humbur mbështetjen e aleatit të vetëm që në fund ka vërtet rëndësi: Shtetet e Bashkuara të Donald Trump. Të pushtojë plotësisht Gazën, të rikthehet në status quo-në e para çmontimit të rreth pesëmbëdhjetë kolonive hebraike të urdhëruara nga Ariel Sharon saktësisht 20 vjet më parë, edhe me koston e jetës së rreth njëzet pengjeve në duart e Hamasit, të cilët gjithsesi kanë qenë gjithmonë dytësorë në krahasim me projektin për shkatërrimin total të organizatës xhihadiste dhe shmangien e çdo forme të pavarësisë palestineze.
Dhurata
Për të hyrë në mendjen e Benjamin Netanyahut në prag të asaj që duket si operacioni i afërt ushtarak për kontrollin total të Rripit të Gazës, është e dobishme të kthehemi më 19 janar. Atëherë, Bibi, edhe pse me ngurrim, shpalli armëpushimin me Hamasin: shkëmbimet e të burgosurve, hyrja e ndihmave në Rrip, nisja e dukshme e fundit të luftës. Trump kishte marrë si “dhuratë” imazhin e paqebërësit, pa bërë praktikisht asgjë.
Premtimi i pambajtur
Një shuplakë për Joe Biden, i cili që nga 7 tetori 2023 kishte vazhduar të dërgonte ndihma ushtarake, duke kërkuar në këmbim atë që nuk e mori kurrë: premtimin për një projekt të përgjithshëm paqësor që do të përfshinte ringjalljen e planit të paqes të përpunuar në Oslo më 1993, që parashikonte krijimin e një shteti palestinez në territoret e pushtuara nga Izraeli që nga lufta e vitit 1967.
Më pas ndodhi gjithçka që dimë: plani i paqartë dhe provokues i Trump për “Gazën si resort turistik”, i cili përveç të tjerash jepte dritën jeshile për “transferimin” e gazavëve jashtë; pasuar nga marrëveshja mes dy liderëve për luftën kundër Iranit.
Netanyahu atëherë u ndje i siguruar. Aq sa në mesin e marsit kuptoi se mund të shkelte pa problem armëpushimin me Hamasin dhe të rifillonte bombardimet, me masakra të reja të civilëve në Gaza, pa pritur nga Trump ndonjë dënim të ashpër.
Sulmi ndaj Iranit
Përkundrazi: vetëm dy muaj më pas ai arriti ta bindte Trump të sulmonte objektet bërthamore iraniane, pasi i njëjti president amerikan ishte shprehur më parë se ishte “i huaj” ndaj planeve ushtarake izraelite dhe madje kërkonte të rinovonte traktatet e vitit 2015 (të nënshkruara nga Obama) për kontrollin e projektit bërthamor të Teheranit, të cilin Bibi e kishte bindur të bojkotonte në 2018.
Së fundmi, kritikat e Uashingtonit për aktivizmin tepër agresiv të Izraelit në Siri dhe për “urinën” në Gaza duken tashmë si ujë i harruar.
Jeruzalemi dhe Uashingtoni bashkëpunojnë gjithashtu në shpërndarjen e diskutueshme të ushqimit që shkakton viktima të përditshme dhe nxit kritika të ashpra nga OKB-ja dhe agjencitë kryesore humanitare ndërkombëtare.
Një faktor mbetet konstant në politikën e Bibit: ai kërkon të marrë vendimet e tij më të guximshme në harmoni me Uashingtonin.
Komentatorët izraelitë kujtojnë se ky “shqiponjë” i sotëm, gjatë mandatit të tij të parë si kryeministër pas zgjedhjeve të vitit 1996, ishte madje gati të kënaqte Bill Clinton dhe të pranonte marrëveshjet e Wye Plantation, që parashikonin shtetin palestinez dhe madje një ndarje të pjesshme të Jerusalemit.
“Gabime rinore”
Prej kohësh tashmë, vetë Netanyahu i cilëson ato hapa si gabime rinore në një epokë krejtësisht tjetër. Dhe ka të gjitha arsyet për këtë. Pavarësisht rritjes së kritikave ndërkombëtare, veçanërisht nga ana europiane, kryeministri izraelit nuk tërhiqet më nga të shprehurit hapur kundër “parimit të tokës në këmbim të paqes”.
Sondazhet mes publikut izraelit vazhdojnë të tregojnë se një shumicë e qartë është pro aneksimit të territoreve të pushtuara. Projekti maksimalist dhe mesianik i partive nacionaliste dhe fetare të udhëhequra nga ministri i Financave Bezalel Smotrich dhe nga edhe më ekstremisti i Sigurisë Kombëtare, Itamar Ben Gvir, parashikon aneksimin total jo vetëm të Gazës, por edhe të Bregut Perëndimor.
Dëbimet
Në mbledhjet e tyre, të cilat mbahen shpesh në kolonitë më militante të Bregut Perëndimor, ata shpallin hapur synimin për të dëbuar numrin maksimal të palestinezëve “me të mira”, duke ofruar stimuj financiarë, ose “me të këqija”, çka nënkupton djegie pronash, konfiskime, mbyllje rrugësh për ta bërë jetën e përditshme të pamundur dhe bastisje të armatosura me të plagosur dhe të vrarë. Kolonët tashmë po përgatiten të rihapin vendbanimet e Gazës që u çmontuan në 2005.
Sot harrohet se atëherë Sharon i konsideronte ato shumë të kushtueshme dhe shumë të ekspozuara ndaj sulmeve palestineze. Asgjë nuk tregon se pushtimi i plotë i Rripit mund të mposhtë me të vërtetë guerriljen e armatosur, e cila sot është më e dëshpëruar dhe për rrjedhojë më e motivuar se kurrë./ Corriere della Sera
