Një vit më parë, situata në Siri përjetoi një ndryshim rrënjësor, kur forcat rebela, të udhëhequra nga Abu Mohammed al-Jolani dhe milicia e tij, Hayat Tahrir al-Sham (HTS), shkuan drejt Damaskut. Sot, al-Jolani, tani i njohur si Ahmed al-Sharaa, është presidenti përkohshëm i Sirisë, ndërsa presidenti i mëparshëm, Bashar al-Assad, ndodhet në një ekzil të kushtueshëm në Rusi.
Siria vazhdon të jetë në rrënoja, me shumë qytete dhe fshatra që përballen me ndërtimin e shtëpive të shkatërruara nga lufta. Megjithatë, për shumë sirianë, ndjenja e lirisë është evidente, ndryshe nga pesha e rëndë e regjimit të Assads. Sharaa ka arritur të sigurojë mbështetje nga Arabia Saudite dhe Perëndimi, duke u prezantuar si mundësia më e mirë për stabilitetin e ardhshëm të vendit.
Edhe pse ka bërë përparime në arenën ndërkombëtare, situata në të brendshme mbetet e komplikuar. Pasiguria mbetet e lartë, veçanërisht në veriperëndim, ku kurdët dhe minoritetet e tjerë jetojnë në ankth për të ardhmen e tyre. Tensionet mes grupeve të ndryshme fetare vazhdojnë të jenë të pranishme, dhe një skenë e dhunshme është një mundësi reale.
Më tej, gjatë vitit të kaluar, Sharaa ka shfaqur një qasje më pragmatike për të udhëhequr një vend me diversitet të madh fetar. Pavarësisht përpjekjeve të tij për të stabilizuar vendin, ai përballet me pengesa të shumta, përfshirë dhunën sektariale dhe presionin nga ekstremistët që e përbuzin për tradhëti.
Pas rënies së regjimit të Assads, procesi i ndihmës dhe ndërtimit të Shtetit mbetet i ngadaltë. Qeveria e re ka patur disa arritje, si shtyrja e sanksioneve dhe promovimi i marrëveshjeve ekonomike, por ndikimi në jetën e zakonshme të sirianëve është minim. Mungesa e fondeve për rindërtim e komplikon edhe më shumë situatën.
Ndërkohë, Izraeli vazhdon të jetë një kërcënim i rëndësishëm për Sirinë, ku angazhimet për siguri megjithatë nuk kanë këndvështrim. Një vit pas rinovimit të autoriteteve, sirianët mbeten të shqetësuar për të ardhmen, duke kërkuar siguri dhe stabilitet. Sharaq është në një pozitë të vështirë, dhe prioritetet janë thelbësore për të evituar një tjetër krizë.
