Futbollisti i FC Barcelona-s, Raphinha, ka riafirmuar nivelin e lartë që tregoi sezonin e kaluar në një intervistë për Sofascore. Braziliani u ul për një bisedë të hapur në një intervistë ekskluzive për serinë “A Guest and a Half”, të drejtuar nga Isabela Pagliari. Ai preku temat kryesore që kanë shënuar sezonin e tij: nga debati i përhershëm për Topin e Artë, te vizioni i tij për futbollin, trajnerët që e kanë ndikuar dhe plagët që ende i dhembin.
Anësori nuk e fshehu zhgënjimin kur foli për Topin e Artë. Ai pranoi se lajmi e lëndoi më shumë nga sa priste. “U mërzita. Prisja të isha të paktën në treshe,” rrëfeu, përpara se të shkonte edhe më tej në reflektimin e tij. “Do ta kisha vendosur veten të parin. Një çmim individual nuk mund të bazohet vetëm në një garë. Për titujt që fitova, shifrat që arrita dhe gjithçka që dhashë, mendoj se e meritoja ta fitoja.” Megjithatë, Raphinha u tregua i drejtë dhe e nuancoi deklaratën: “Edhe Dembélé dhe Lamine Yamal patën sezone spektakolare.”
Duke reflektuar mbi figurat kyçe të karrierës së tij, braziliani u ndal te Carlo Ancelotti dhe mënyra e tij e menaxhimit të dhomës së zhveshjes. “U befasova shumë. Mënyra si punon, si qëndron pranë lojtarëve… bën një diferencë të madhe,” shpjegoi ai. Për Raphinha-n, ardhja e trajnerit italian te kombëtarja ishte edhe një ribashkim emocional: “Me ardhjen e tij te kombëtarja, u rilidhëm.”
Nëse ka një emër që e përmend me mirënjohje të veçantë, ai është Hansi Flick. Anësori nuk hezitoi ta cilësojë atë si shtysën kryesore të formës së tij më të mirë. “Flick ishte praktikisht ai që më dha sezonin më të mirë të karrierës sime. Më dha besim kur mendoj se askush tjetër nuk ma dha, as vetë unë,” tregoi ai. Nga ky besim, Raphinha e bëri të qartë filozofinë e tij konkurruese: “Nëse luan për një ekip si Barcelona dhe përfaqëson, sipas mendimit tim, kombëtaren më të mirë në botë, këto duhet të jenë objektivat kryesore. Nëse objektivi yt është thjesht të garosh në një turne dhe të shohësh çfarë ndodh, je në vendin e gabuar.”
“Pedri nuk merr vlerësimin që meriton”
Kishte edhe kohë për të vlerësuar Pedrin, të cilin e konsideron një lojtar unik në fushë. “Pedri jep asistime, shënon gola dhe gjithçka tjetër, por ai arrin ta kontrollojë lojën në një mënyrë që shumica e lojtarëve nuk e kuptojnë,” shpjegoi ai me admirim. “Ai e di kur të sulmojë, kur ta ngadalësojë lojën, kur ta përshpejtojë. Për mua, është një lojtar shumë i kompletuar që nuk merr vlerësimin që meriton.”
Kur biseda kaloi te e ardhmja e tij jashtë fushës, Raphinha ishte kategorik duke përjashtuar, të paktën për momentin, idenë për t’u bërë trajner. “Trajner? Kurrë,” tha ai me të qeshur, duke shpjeguar më pas arsyet. “Të jesh lojtar është tashmë shumë kërkuese: vijmë herët në klub, largohemi vonë, hyjmë në grumbullim një ditë para ndeshjes dhe shpesh kthehemi vetëm të nesërmen. Nuk kalojmë shumë kohë në shtëpi.” Sipas tij, jeta e trajnerit është edhe më gjithëpërfshirëse: “Si trajner duhet të jesh aty para lojtarëve dhe të largohesh pas tyre. Praktikisht, jeta jote është puna.” Ai e mbylli me një reflektim personal: “Nuk mendoj se është e drejtë ndaj familjes apo miqve. Disa e pëlqejnë, nuk po i gjykoj, por për mua nuk është fare në mendje.” Megjithatë, ai la një derë hapur për role të tjera: “Në botën e futbollit, kush e di? Si trajner, këshilltar… nuk e di.”
“Na mungoi pjekuria për të shkuar në finale”
Një nga momentet më vetëkritike erdhi kur kujtoi eliminimin ndaj Interit sezonin e kaluar. Raphinha beson se ekipi e kishte finalen në dorë. “Mendoj se praktikisht ishim në finale që nga momenti kur shënuam golin e tretë,” kujtoi ai. Megjithatë, u mungoi përvoja për ta mbyllur ndeshjen. “Nuk ishim mjaftueshëm të pjekur për të bërë atë që bëjnë ekipet më me përvojë: të mbrohen dhe të mos pësojnë.” Braziliani u ankua se skuadra u la të rrëmbehej nga rrethanat: “Loja u bë më e hapur, nuk ditëm ta kontrollonim dhe përfunduam duke pësuar barazimin në fushën e tyre, me tifozët e tyre që na shtynin. Është shumë e vështirë.”
Në fund, Raphinha hodhi sytë nga Kupa e Botës 2026. Ai pranoi se turneu i madh po i rëndon që tani. “Jam mirë, jo plotësisht i rikuperuar, por jam mirë,” tha ai, përpara se të pranonte frikën që shoqëron ambicien. “E pamë që Militão u dëmtua dhe mund të mos kthehet deri në prill. Po të isha në vendin tuaj, do të kisha frikë edhe unë nga një dëmtim.” Sidoqoftë, ai theksoi se përkushtimi ndaj klubit mbetet i palëkundur: “Ne jemi profesionistë, por Kupa e Botës ka shumë peshë në karrierën e çdo lojtari.”
