Dyzet vite më vonë, trashëgimia e Silvio Berlusconit vazhdon të ndriçojë Milanin si një epokë që ndryshoi përgjithmonë futbollin italian, jo vetëm për trofetë, por edhe për mënyrën se si u konceptua loja. Në një rrëfim të gjatë dhe emocional, Paolo Berlusconi ka kujtuar filozofinë, vizionin dhe madhështinë e atij Milani historik, duke zbuluar edhe një detaj shumë njerëzor: kur ndihet i trishtuar, i rikthehet videove të skuadrës së dikurshme, sidomos atyre me Ronaldinhon.
Paolo Berlusconi, ish-zëvendëspresident i Milanit dhe vëllai i Silvios, ka folur për periudhën e artë ku kuqezinjtë u kthyen në një fuqi absolute të futbollit europian. Sipas tij, gjithçka nisi nga një ide shumë e qartë e Silvios: futbolli nuk duhej parë vetëm si garë, por si lojë, si spektakël, si diçka që duhet të kënaqë shpirtin. Kjo ishte baza e projektit që e çoi Milanin nga një klub në vështirësi në një skuadër legjendare, me trofe, futboll revolucionar dhe emra që mbetën në histori.
Ai kujton se familja Berlusconi ka qenë gjithmonë tifoze e Milanit dhe se blerja e klubit në vitin 1986 nuk ishte thjesht një investim biznesi, por një zgjedhje zemre. Milani po kalonte një periudhë të vështirë dhe Silvio Berlusconi e pa atë moment si mundësi për t’i kthyer qytetit diçka të rëndësishme. Sipas Paolo-s, që në fillim vëllai i tij kishte një objektiv të madh: jo vetëm ta shpëtonte klubin, por ta kthente në skuadrën më të mirë në botë. Shumë njerëz nuk e besuan në atë kohë, por historia e mëvonshme i dha të drejtë.
Një nga lëvizjet më të rëndësishme të atij projekti ishte emërimi i Arrigo Sacchit, një trajner që atëherë nuk kishte drejtuar klube të mëdha, por që i mahniti të gjithë me idetë e tij moderne. Paolo Berlusconi e përshkruan atë zgjedhje si një sukses të madh, duke theksuar se Silvio u dashurua me futbollin e Sacchit dhe se ky i fundit, nga ana tjetër, gjeti te Berlusconi një president që i kuptonte vizionin. Për të, Milani i asaj kohe kishte një cilësi të jashtëzakonshme teknike dhe një identitet shumë të qartë: të fitonte gjithmonë, kudo, pa llogari, pa pragmatizëm, me futboll sulmues dhe dominues.
Në rrëfimin e tij, Paolo ndalet te disa prej netëve më ikonike të historisë kuqezi, si finalet europiane dhe ndeshjet ndaj Barcelonës e Real Madridit, duke theksuar se ai Milan nuk bënte dallim mes ndeshjeve brenda apo jashtë fushe. Sipas tij, një nga obsesionet e Silvio Berlusconit ishte që skuadra të sulmonte gjithmonë dhe të tregonte se futbolli italian nuk ishte vetëm mbrojtje dhe kundërsulm, por mund të ishte edhe estetikë, vertikalitet dhe argëtim.
Kur pyetet për futbollistët e mëdhenj dhe ëndrrat e parealizuara, Paolo Berlusconi kujton se Milani kishte kaq shumë yje saqë ishte e vështirë të përmendte emra pa harruar dikë, por ndalet me admirim te Ronaldinho, duke e quajtur një futbollist që i dhuroi magji universit kuqezi. Ai tregon se edhe sot, kur është i trishtuar, sheh videot e vjetra të Milanit me Ronaldinhon, me holandezët dhe me shumë legjenda të tjera, sepse ato pamje i sjellin gëzim. Për të, mjafton të shohë ata emra dhe kujtimet e asaj kohe për t’u ndier më mirë.
Paolo kujton gjithashtu se në atë Milan krijoheshin marrëdhënie të forta afeksioni me lojtarët dhe se klubi funksiononte si familje, gjë që e bënte shumë të vështirë që një futbollist i rëndësishëm të largohej. Ai përmend Shevchenkon si shembull të lidhjes së fortë me klubin dhe familjen Berlusconi, ndërsa flet me respekt edhe për raportet me klube të mëdha si Real Madridi dhe Barcelona, duke nënvizuar rolin kyç të Adriano Gallianit në menaxhimin e marrëdhënieve dhe të projektit sportiv.
Në fund, duke komentuar situatën aktuale të Milanit, Paolo Berlusconi pranon se klubi po kalon një periudhë të vështirë dhe e cilëson problemin si teknik dhe serioz, por pa humbur besimin. Sipas tij, jeta dhe futbolli janë ciklikë, ndaj edhe Milani do të ringrihet. Dhe në një fjali me ngarkesë emocionale, ai thotë se Silvio Berlusconi “është ende këtu”, në zemrat e tifozëve të Milanit, duke lënë të kuptohet se trashëgimia e tij vazhdon të jetë një pikë referimi për kuqezinjtë.
