Njerëzit me të cilët kalojmë më shumë kohë ndikojnë realisht dhe fizikisht në mënyrën se si truri ynë reagon ndaj stresit. Sistemi ynë nervor nuk funksionon i izoluar, por është i ndërlidhur ngushtë me sistemet nervore të të tjerëve përmes një procesi biologjik të quajtur bashkërregullim (co-regulation).
Gjatë ndërveprimit me njerëz të tjerë, sistemet tona nervore autonome fillojnë të sinkronizohen. Si pasojë, ritmi i zemrës, frymëmarrja dhe nivelet e stresit priren të pasqyrojnë gjendjen e personave që kemi pranë. Ky fenomen, i njohur si “rezonanca limbike”, do të thotë se qëndrimi pranë njerëzve të qetë dhe mbështetës mund të ulë nivelin e kortizolit dhe të përmirësojë tonusin vagal, aftësinë e trupit për t’u rikuperuar nga stresi.
Në të kundërt, ekspozimi i vazhdueshëm ndaj kritikës, armiqësisë apo kaosit e mban trupin në një gjendje të përhershme “lufto ose ik”, duke e trajnuar trurin të mbetet vazhdimisht vigjilent dhe mbrojtës.
Për shkak se truri përshtatet me mjediset e përsëritura, ndikimi afatgjatë i rrethit shoqëror është shumë i thellë. Ne nuk “marrim” vetëm humorin e një miku, por përvetësojmë gjendjen e tij fiziologjike përmes një procesi të pavetëdijshëm imitimi dhe reagimi biologjik.
Për të mbrojtur shëndetin mendor dhe fizik, është thelbësore të menaxhojmë me kujdes mjedisin tonë shoqëror. Zgjedhja për të kaluar kohë me njerëz të qëndrueshëm, të besueshëm dhe vendosja e kufijve të qartë me ata që na shterojnë energjinë nuk janë thjesht preferenca sociale, por domosdoshmëri biologjike për ruajtjen e një sistemi nervor të balancuar dhe një ndjenje sigurie të brendshme.
