Me hyrjen e muajit të Ramazanit, miliona besimtarë myslimanë në mbarë botën nisin një periudhë të veçantë adhurimi, reflektimi dhe vetëpërmirësimi.
Autoritetet fetare islame e përshkruajnë Ramazanin si një shkollë vjetore shpirtërore, ku besimtari trajnon zemrën, mendjen dhe karakterin.
Sipas dijetarëve islamë, Ramazani është muaji i shpalljes së Kuranit dhe për këtë arsye mban një peshë të veçantë në kalendarin fetar. Brenda tij ndodhet Nata e Kadrit, e cila, sipas traditës islame, vlen sa një mijë muaj.
Studiuesit theksojnë se kjo e bën Ramazanin jo vetëm një kohë agjërimi, por një periudhë intensive afrimi me Fjalën hyjnore.
Agjërimi, si një nga pesë shtyllat e Islamit, konsiderohet nga dijetarët si një akt i thellë besnikërie mes robit dhe Zotit. Profeti Muhamed ka thënë: “Kush e agjëron Ramazanin me besim dhe përkushtim, i falen të gjitha mëkatet e kaluara.” Autoritetet fetare e interpretojnë këtë si një mundësi reale për një fillim të ri moral dhe shpirtëror.
Sipas mendimit të dijetarit të madh Imam Gazaliu, thelbi i agjërimit nuk qëndron vetëm në urinë fizike, por në edukimin e shpirtit. Ai shprehet se “merita e agjërimit nuk është në urinë e tij”, duke nënvizuar se qëllimi është pastrimi i brendshëm dhe kontrolli i egos.
Studiuesit bashkëkohorë të etikës islame e përshkruajnë Ramazanin si një kohë që i mëson besimtarëve disiplinën dhe vetëpërmbajtjen. Duke hequr dorë nga ushqimi, pija dhe dëshirat trupore nga agimi deri në perëndim, njeriu stërvit vullnetin dhe forcon aftësinë për t’u përballur me tundimet e jetës së përditshme.
Agjërimi shihet si një ushtrim i vetëkontrollit që vazhdon të japë fryte edhe pas përfundimit të muajit.
Autoritetet fetare theksojnë gjithashtu dimensionin social të Ramazanit. Agjërimi e bën besimtarin më të ndjeshëm ndaj varfërisë dhe nevojës.
Dhënia e iftarit dhe shtimi i bamirësisë konsiderohen forma konkrete solidariteti. Në këtë kontekst, dijetarët e shohin Ramazanin si një mekanizëm që forcon unitetin dhe dhembshurinë brenda shoqërisë.
Nga ana tjetër, edhe studiues të fushës së shkencës kanë analizuar efektet e agjërimit. Shkencëtari francez Alexis Carrel ka theksuar në veprën e tij se agjërimi ndihmon në rinovimin e organizmit dhe në qetësimin e sistemit nervor.
Megjithatë, dijetarët islamë theksojnë se përfitimi shpirtëror mbetet qëllimi kryesor i këtij adhurimi.
Sipas traditës profetike, agjëruesi ka dy gëzime: një në momentin e iftarit dhe një tjetër në takimin me Zotin.
Studiuesit e hadithit e interpretojnë këtë si një shenjë se agjërimi krijon lidhje të drejtpërdrejtë dhe të sinqertë me Krijuesin.
Në thelb, Ramazani shihet nga dijetarët si një proces pastrimi: pastrim i mendimeve, i qëllimeve dhe i veprimeve.
Testi i vërtetë i suksesit, theksojnë ata, nuk është vetëm përmbushja e ritualeve gjatë muajit, por ndryshimi që mbetet në karakterin e besimtarit pas tij.
Me nisjen e këtij muaji të bekuar, komunitetet myslimane ftohen të rinovojnë shpresën, të forcojnë besimin dhe të punojnë për një transformim të qëndrueshëm shpirtëror.
Ramazani mbetet një thirrje për mëshirë, falje dhe përkushtim – një mundësi për të nisur një rrugëtim të ri drejt përmirësimit të vetes dhe shoqërisë.
