Që nga fillimi i luftës Izrael-Hezbollah, qindra mijëra libanezë janë larguar nga shtëpitë e tyre për shkak të luftimeve. Por banorët e një qyteti pikërisht në zonën e luftimit kanë vendosur të qëndrojnë.
Rmeish, vetëm 2 km (1.2 milje) nga kufiri, është shtëpia e 7,000 personave, pavarësisht se është i rrethuar nga të shtënat nga të gjitha anët.
“Ka shumë dëme. Ndoshta 90% e shtëpive kanë dëmtime, xhama të thyer dhe çarje në mure. Nuk e di se çfarë do të ndodhë kur të vijë dimri,” thotë Jiries al-Alam, një fermer që punon gjithashtu si sipërmarrës me kishën e qytetit.
“Ne jemi të vendosur të qëndrojmë, por vështirë se dikush fle natën për shkak të sulmeve ajrore. Fatmirësisht, deri më tani nuk ka pasur të vdekur nga banorët, por 200 bagëtitë e mia kanë ngordhur nga shpërthimet ushtarake,” shton ai.
Një ditë pasi Hamasi nisi sulmin e tij të paprecedentë në Izraelin jugor nga Gaza më 7 tetor 2023, aleati i tij libanez Hezbollah filloi të lëshonte raketa në veri të Izraelit, i cili nga ana e tij filloi të godiste Libanin.
Banorët e Rmeishit filluan të shihnin raketa që fluturonin në të dy drejtimet mbi ta.
“Shumë familje ngritën flamuj të bardhë në shtëpitë dhe makinat e tyre për të thënë se ata janë paqësorë dhe nuk kanë asnjë lidhje me atë që po ndodh,” thotë At George al-Ameel, 44 vjeç, një prift dhe mësues në qytet.
“Ne duam të qëndrojmë në shtëpitë tona dhe nuk duam asnjë luftë në qytetin tonë.”
Pasi Izraeli filloi pushtimin tokësor të Libanit më 1 tetor të këtij viti, lufta iu afrua Rmeishit, me luftime të ashpra që u zhvilluan në dy fshatra që të dy më pak se 1.6 km larg.
“Ne qëndruam në shtëpinë tonë për muaj të tërë, pastaj sulmet ajrore filluan të afroheshin shumë dhe befas shtëpia jonë u godit, ne u detyruam të largoheshim në mes të natës,” thotë Rasha Makhbour, 38 vjeç.
“Puna e njerëzve është ndalur dhe askush nuk del jashtë, shkolla e fëmijëve tanë është mbyllur, gjithçka ka ndryshuar.”
Familja gjashtë anëtarëshe e Rashës u shpërngul në një shtëpi tjetër në qendër të qytetit pasi shtëpia e tyre u bë e pabanueshme.
“Ne besojmë se raketat që goditën shtëpinë tonë erdhën nga jugu, jo nga vendi ynë,” thotë ajo.
Forcat e Mbrojtjes së Izraelit i thanë BBC-së se nuk kishte “asnjë sulm nga IDF” në Rmeish gjatë datave kur shtëpia e Rasha Makhbour u dëmtua, duke pretenduar se ishte një “lançim i dështuar nga Hezbollahu”.
Izraeli ka lëshuar një urdhër të përgjithshëm evakuimi për jugun e Libanit që nga fillimi i pushtimit tokësor. OKB-ja thotë se mbi 640,000 njerëz janë zhvendosur prej andej.
Qeveria izraelite thotë se qëllimet e saj ushtarake në Libanin jugor janë të mposhtë Hezbollahun dhe të kthejë 60,000 izraelitë të zhvendosur nga qytetet e saj kufitare veriore në shtëpitë e tyre.
Në kufirin me Izraelin, Rmeish është i vetmi qytet libanez që nuk është urdhëruar drejtpërdrejt të largohet.
Ndërsa asnjëra palë nuk i ka kërcënuar drejtpërdrejt banorët e Rmeishit gjatë konfliktit, ata kanë vënë në dyshim besnikërinë e tyre ndaj Libanit.
“Ka pasur zëra që përhapin thashetheme se prania jonë këtu është dëshmi e bashkëpunimit tonë me Izraelin, armikun. Ne e refuzojmë plotësisht këtë”, thotë At al-Ameel.
Është një mesazh i përsëritur nga kryetari i bashkisë së Rmeishit, Milad al-Alam.
“Ne nuk kemi pasur garanci sigurie nga asnjëra anë,” thotë ai. “Qyteti ynë është paqësor dhe kauza jonë e vetme është të qëndrojmë për identitetin dhe vendin tonë.”
Deri në fillimin e pushtimit tokësor të Izraelit, një njësi e ushtrisë libaneze kishte qëndruar në Rmeish dhe kishte ndihmuar në organizimin e lëvizjes brenda dhe jashtë qytetit.
Por ndërsa forcat izraelite lëvizën për të kaluar kufirin, ushtria libaneze, e cila nuk është e përfshirë drejtpërdrejt në luftë, vendosi të tërhiqej nga Rmeish, gjë që shqetësoi shumë vendasit.
Më pas, në fund të tetorit, rruga kryesore për të dalë nga Rmeish u godit, duke i bërë banorët të ndihen më të izoluar dhe të cenueshëm. Që atëherë, vetëm një kolonë ndihme ka arritur në qytet me koordinimin e forcave paqeruajtëse të OKB-së, tha misioni Unifil.
“Ne kemi nevoja për karburant, ushqime dhe ilaçe, erdhi një dërgesë nga Tiri që duhej të kthehej”, thotë At al-Ameel.
“Nëse dikush lëndohet, nuk ka spital për kujdes serioz mjekësor.”
Kryebashkiaku Al-Alam na thotë se është optimist se rruga jashtë qytetit do të jetë përsëri e shfrytëzueshme rregullisht së shpejti, kështu që ata mund të mbushin rezervat e tyre të karburantit, edhe nëse rruga përmes një zone aktive lufte është e rrezikshme.
Të tjerët në qytet mbeten në ankth.
“Situata është vërtet e keqe. Nuk ka mallra, ushqim apo karburant. Ne po fillojmë të shohim artikuj që mungojnë nga raftet,” thotë Jiries al-Alam, sipërmarrësi i qytetit.
“Por ne do të gjejmë një rrugëdalje. Tani është sezoni i ullinjve dhe në rastin më të keq mund të hamë vetëm ullinj. Ne duam të qëndrojmë në shtëpitë tona dhe kështu do të vdesim në shtëpitë tona nëse duhet.”
