Eleni Foureira ka bërë një reflektim të thellë mbi fëmijërinë e saj dhe eksperiencat e para pas shpërnguljes nga Shqipëria në Greqi. Në podkastin “Rainbow Mermaids”, ajo kujton vitet e saj të para në një ambient krejtësisht të ri dhe sfidat që e shoqëruan këtë kalim. Ajo e përshkruan me emocione si u habit nga ndihma e thjeshtë, siç ishte përdorimi i një ashensori, dhe si shija e bukës së furrës greke e ndihmonte të kujtonte bukën e përgatitur nga nëna e saj.
Foureira tregon se për të ndihmuar familjen, e kishte nisur punën që herët, duke siguruar rroba e këpucë në tregjet e përdorura dhe përmes ndihmës nga kisha. Këto kujtime, sipas saj, kanë forcuar karakterin dhe përulësinë që e ndjen sot. Ajo gjithashtu ndan ndjesitë e saj për ndryshimin që erdhi me lindjen e djalit të saj, Hermes. Ky moment e ka transformuar thellësisht; ajo e sheh maternitetin si një rikthim në fëmijëri, duke u përpjekur të ruajë pafajësinë dhe pastërtinë që e sjell një fëmijë.
Foureira thekson rëndësinë e rolit të prindërve në formimin e karakterit të fëmijëve, duke e krahasuar një fëmijë me një “faqe të bardhë” që mbushet me mësime dhe vlera çdo ditë. Ajo ndjen një përgjegjësi të madhe për të udhëhequr djalin e saj drejt të mirës, duke reflektuar mbi mësimet e jetës dhe rëndësinë e dashurisë dhe sakrificës në formimin e një jete të re.
Rrëfimi i Foureira jo vetëm që na sjell një nostalgji për një fëmijëri të thjeshtë, por gjithashtu ofron një mesazh të fuqishëm në lidhje me vlerat e prindërimit dhe ndikimin e tij në formimin e identitetit të fëmijëve. Në këtë farë mënyre, ajo paraqet një histori personale, por gjithashtu universale, që rezonon me shumë prindër dhe individë që kanë kaluar përvoja të ngjashme.
